جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در این پایان نامه، من نظریه کنونی احساسات را بر اساس اصول پردازش پیش‌بینی - دیدگاه استنتاج درونی احساسات - نظام‌بندی، شفاف‌سازی و گسترش می‌دهم تا موارد زیر را نشان دهم: (1) همانطور که هست، این دیدگاه مشکل‌ساز است. (2) پس از گسترش، دیدگاه مورد بحث می‌تواند با مشکلات فزاینده‌تر خود مقابله کند و به نحو مطلوبی با حساب‌های رقیب مقایسه می‌شود. بنابراین، دیدگاه استنتاج درونی احساسات به عنوان یک نظریه قابل قبول از احساسات برجسته می شود. طبق چارچوب پردازش پیش‌بینی‌کننده (PP)، تمام کاری که مغز انجام می‌دهد، در تمام عملکردهایش، به حداقل رساندن خطای پیش‌بینی وزن دقیق (PE) است (کلارک، 2013، 2016؛ هووی، 2013). تقریباً، PE شامل تفاوت بین سیگنال‌های حسی مورد انتظار (و تولید شده) از بالا به پایین و سیگنال‌های حسی واقعی و ورودی است. اکنون، در چارچوب PP، ادراکات بصری با به حداقل رساندن PE بصری به شیوه‌ای خاص شکل می‌گیرند: از طریق استنتاج ادراکی بصری. یعنی مغز ادراکات بصری را با پیش‌بینی سیگنال‌های حسی سطح پایین‌تر از مدل‌های سطح بالاتر از علل احتمالی (پنهان) آن سیگنال‌های بصری، به شکلی از بالا به پایین شکل می‌دهد. چنین مدل هایی را می توان به عنوان ارائه فرضیه های مشخص کننده محتوا در مورد شی یا رویدادی که مسئول تحریک فعالیت حسی ورودی است، مشاهده کرد. یک ادراک محتوایی زمانی شکل می‌گیرد که یک فرضیه خاص به طور موفقیت‌آمیزی با سیگنال‌های حسی سطح پایین‌تر فعلی مطابقت داشته باشد و در نتیجه سرکوب شود. در رویکرد استنتاج درون شنودی (Seth, 2013, 2015)، اصول PP برای توضیح درک درونی، یعنی درک شرایط هموستاتیک و فیزیولوژیکی ما بسط داده شده است. درست همانطور که ادراک در حوزه بصری از طریق استنتاج ادراکی بصری به وجود می آید، رویکرد استنتاج درونی بر این باور است که ادراک محیط درونی و فیزیولوژیکی از طریق استنتاج ادراکی بینادرکی ایجاد می شود. حال، آنچه که می‌توان آن را نظریه ظرفیت استنتاج درون‌شناختی (ITV) نامید، معتقد است که رویکرد استنتاج درون‌شناختی را می‌توان برای توضیح حالت‌های احساس ذهنی به طور کلی، یعنی حالت‌های ذهنی که احساس خوبی یا بدی دارند، به‌عنوان حالت‌های ذهنی ظرفیتی مورد استفاده قرار داد. . بر اساس ITV، ظرفیت عاطفی از طریق استنتاج ادراکی بینابینی به وجود می آید. از سوی دیگر، آنچه که می‌توان آن را دیدگاه استنتاج درون‌شناختی احساسات (IIE) نامید، معتقد است که رویکرد استنتاج درون‌شناختی می‌تواند به‌گونه‌ای مورد استفاده قرار گیرد که احساسات را به خودی خود توضیح دهد (مانند ترس، خشم، شادی). به‌طور دقیق‌تر، IIE معتقد است که، در قیاس مستقیم با روشی که در آن ادراکات بصری شکل می‌گیرند، احساسات از پیش‌بینی‌های بینادرکی علل آوران‌های بینابینی کنونی ناشی می‌شوند. به عبارت دیگر، احساسات فی نفسه معادل ادراکات رهگیری هستند که از طریق فرضیه‌های سطح بالاتر و مشخص کننده محتوا شکل می‌گیرند. در این پایان نامه، هدف من این است که رویکرد استنتاج درونی را به درون شنود نظام مند، شفاف سازی و گسترش دهم تا نشان دهم: (1) برخلاف نظریه های غیرحسی ظرفیت عاطفی، ظرفیت در واقع توسط ادراکات بینادرکی تشکیل شده است، و آن بینادرکی ادراکات از طریق استنتاج ادراکی بینادرکی بوجود می آیند. بنابراین، ITV نگه می دارد. (2) با توجه به اینکه IIE مفروضات مشکل آفرینی را نشان می دهد، باید اصلاح شود. در این رابطه، من استدلال می‌کنم که احساسات از طریق استنتاج ادراکی بینابینی (همانطور که IIE ادعا می‌کند) به وجود نمی‌آیند، زیرا این فرض را بر این می‌گذارد که در حوزه فیزیولوژیکی باید قوانین مربوط به احساسات وجود داشته باشد. من پیشنهاد می کنم که احساسات در عوض با به حداقل رساندن PE interroceptive به شیوه ای دیگر بوجود می آیند. به این معنا که احساسات از طریق استنتاج فعال بینادرکی خارجی به وجود می‌آیند: با نمونه‌برداری و اصلاح محیط خارجی به منظور تغییر یک ادراک بینادرکی از قبل شکل‌گرفته (که از طریق استنتاج ادراکی بینادرکی شکل گرفته است). یعنی احساسات راهبردهای خاصی برای تنظیم ظرفیت عاطفی هستند. به طور دقیق تر، من از این دیدگاه دفاع خواهم کرد که یک احساس خاص E معادل یک استراتژی خاص برای به حداقل رساندن PE بینابینی از طریق مجموعه خاصی از دانش ذخیره شده از روابط خلاف واقع است که بین اعمال (ممکن) و پیامدهای حسی و بینشی آینده نگر آن به دست می آید. "اگر من به این شیوه عمل کنم، سیگنال های رهگیری باید به این شکل تکامل یابند"). زمانی که چنین دانشی به منظور تنظیم ظرفیت به کار گرفته شود، احساسی پدید می آید.