جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : این پایان‌نامه دکترا ارزیابی گسترده‌ای از استدلال‌های ابطال‌کننده تکاملی در فرااخلاق ارائه می‌کند. چنین استدلال‌هایی تلاش می‌کنند نشان دهند که نظریه تکاملی، همراه با تعهد به عینیت اخلاقی قوی، منجر به شکاکیت اخلاقی می‌شود: این دیدگاه غیرقابل قبول که ما فاقد دانش اخلاقی هستیم یا اینکه باورهای اخلاقی ما هرگز موجه نیستند (مثلاً جویس 2006، خیابان 2005، کاهان 2011). . برای اثبات آن، این استدلال ها بر اصول معرفتی خاصی تکیه می کنند. اما بسیاری از اصول معرفتی که در ادبیات مربوط به استدلال‌های ابطال‌کننده تکاملی مورد استناد قرار گرفته‌اند، نادقیق، گیج‌کننده یا به سادگی غیرقابل قبول هستند. هدف دکتری من اصلاح آن است. فصل 1 که از بحث‌های معرفت‌شناسی پیشرفته معاصر مطلع شده است، سه اصل کلی با انگیزه مستقل را متمایز می‌کند که به نظر می‌رسد در ترکیب با تکامل، دانش حقایق اخلاقی کاملاً عینی را مشکل‌ساز می‌کند. این اصول معرفتی بیان می‌کنند که (i.) دریافت حقایق ما اغلب در یک حوزه معین نیاز به توضیح دارد - و اگر نتوانیم توضیحی ارائه کنیم، باورهای ما در مورد آن حوزه غیر قابل توجیه است. (ii.) شواهد درجه بالاتر از خطا، توجیه را تضعیف می کند. و (iii.) برای اینکه باورهای ما موجه باشند، داشتن آنها باید با حقایقی که درباره آنها هستند به بهترین شکل توضیح داده شود. فصل‌های 2-4 بر اساس آن اصول، استدلال‌های ابطال‌کننده تکاملی را توسعه داده و به‌طور انتقادی ارزیابی می‌کنند و نشان می‌دهند که تنها موردی که از (iii.) الهام گرفته شده است موفق است. فصل 2 این استدلال را بررسی می کند که تکامل توضیح این که چرا ما حقایق اخلاقی را اغلب به درستی دریافت می کنیم غیرممکن می کند. من استدلال می کنم که پاسخ اخیر جاستین کلارک-دان (2014، 2015، 2016، 2017) جواب می دهد، اما موضوعی در مورد شانس معرفتی را نادیده می گیرد که برای عینیت اخلاقی قوی دردسر ایجاد می کند. فصل 3 این بحث را مورد بحث قرار می دهد که تکامل شواهد درجه بالاتری از خطا در مورد اعتقاد به حقایق اخلاقی کاملاً عینی ارائه می دهد. من نشان می‌دهم که چنین استدلالی طعمه اعتراض خودشکست کاتیا واووا (2014) می‌شود، حتی اگر تبهکاران تکاملی دیدگاه پیشینه خود را در مورد اهمیت معرفتی شواهد مرتبه بالاتر تغییر دهند. فصل 4 این استدلال را توسعه می دهد که تکامل، به جای واقعیات اخلاقی عینی قوی، به بهترین وجه توضیح می دهد که چرا ما اعتقادات اخلاقی خود را حفظ می کنیم. من دفاعی سیستماتیک و جامع از آن استدلال در برابر اتهام آندریاس موگنسن (2015) مبنی بر سردرگمی سطوح توضیحی، همراه ترنس کونیو (2007) در استراتژی احساس گناه، و درخواست دیوید انوک (2012، 2016) به ضرورت مشورتی ارائه می‌دهم. فصل 5 همه چیز را جمع آوری می کند. این تحقیق بررسی می کند که آیا عینیت اخلاقی قوی از نگرانی در مورد شانس معرفتی مطرح شده در فصل 2 و چالش توضیحی ارائه شده در فصل 4 جان سالم به در می برد یا نه. حقایق از آنجایی که محبوب ترین و توسعه یافته ترین معرفت شناسی اخلاق کاملاً عینی را ارائه می دهد، تحقیق من در فصل 5 بر شهودگرایی اخلاقی معاصر متمرکز است: این دیدگاه که شهودهای اخلاقی می توانند منبع دانش اخلاقی اساسی باشند. من استدلال می کنم که موفقیت آن مختلط است. در حالی که شهودگرایی اخلاقی ابزارهای مفهومی برای مقابله با مشکل اقبال معرفتی را از فصل 2 دارد، نمی‌تواند دانش حقایق اخلاقی کاملاً عینی را در برابر نگرانی شک‌آمیز ناشی از استدلال ابطال‌کننده تکاملی که در فصل 4 ایجاد شده است، مصون کند. بنابراین، نظریه تکاملی، همراه با تعهد به عینیت اخلاقی قوی، منجر به نوعی بدبینی اخلاقی غیرقابل قبول می شود.