جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : علیرغم دیدگاه‌های مخالف، «عمل» مفهومی بیگانه با شیوه‌های عادی تفکر نیست، از این رو مسئله فلسفی کنش اهمیت دارد، که ایجاب می‌کند که این مفهوم را در برخی تفاوت‌های واقعی بین کنش‌ها و دیگر رخدادها قرار دهیم. من استدلال می‌کنم که از بین دو نامزد احتمالی، نظریه‌های علّی و ارادی کنش، رویکرد علّی کفایت نمی‌کند، زیرا قادر به مقابله با مصادیق علیت بی‌طرف نیست. نگرانی من اساساً با نظریه ارادی است که دیدگاه های جیمز و پریچارد به طور مفصل در مورد آن بحث شده است. گزارش جیمز از اراده به دلیل تأکید آن بر درون نگری غیرقابل قبول تلقی می شود. در حالی که به نظر می‌رسد پریچارد دلایل خوبی برای این باور ارائه می‌کند که اراده برای عمل اساسی است، شناسایی او از کنش با اراده مردود است. در ادامه، به رابطه اراده با فعل توجه دقیقی می شود و من پیشنهاد می کنم که اراده نه به عنوان فعل و نه علت فعل در نظر گرفته شود. در عوض، اعمال به بهترین وجه به عنوان علت درک می شوند که هم اراده و هم اثرات آنها را در بر می گیرد. این تحلیل از کنش از طریق مفهوم «عمل اساسی» بسط می‌یابد، و مشخص می‌شود که معنای روشنی وجود دارد که در آن اراده، عمدی نیست. این پیشنهاد که «تلاش» برای مفهوم کنش حیاتی است، مورد بحث قرار می‌گیرد و استدلال می‌شود که میل ممکن است در هر نمونه از عمل، تلاش باشد، اگرچه هرگز به خودی خود به عنوان عمل به حساب نمی‌آید. ولیون با انتقادات رایل مواجه است. من از این دیدگاه دفاع می‌کنم که اراده‌ها ممکن است اساساً ارادی تلقی شوند، اگرچه بهتر است آن را غیرارادی تفسیر کنیم. مشکل کمبود توصیفی و استدلال ارتباط منطقی، چالش‌های بعدی هستند که در روایت من از اراده با آن مواجه می‌شوند. چندین ایراد باقی‌مانده به شرح کنش من رد می‌شوند، قبل از اینکه نشان دهم، برخلاف رویکرد علی، نظریه ارادی با سختی‌های علیت بی‌طرف روبرو می‌شود. در پایان، ما گزارشی از اقدام داریم که به پیشنهاد J.S. میل، آن عمل «یک چیز نیست بلکه ترکیبی از دو» است. بنابراین با فرض این که اراده نقش اساسی در عمل ایفا می کند، می توانیم به اندازه کافی مشکل کنشی را که با آن شروع کردیم حل کنیم