جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : نسبی گرایی فرااخلاقی دیدگاهی است که بر اساس آن اینکه آیا یک ادعای اخلاقی صادق است به معیارهایی بستگی دارد که توسط یک فرد یا جامعه تأیید شده است. این دیدگاه جذاب است زیرا به شخص اجازه می‌دهد که ادعاهای اخلاقی را به معنای مطابقت معمولی درست یا نادرست بدانیم، بدون اینکه متعهد به این دیدگاه باشیم که ادعاهای اخلاقی حقایق عینی را بیان می‌کنند. اما این که بگوییم صحت یک ادعای اخلاقی به معیارهای فرد یا جامعه بستگی دارد به چه معناست؟ چگونه ممکن است یک ادعای واحد به معنای معمولی درست یا نادرست باشد و در عین حال برای برخی افراد صادق باشد و برای برخی دیگر نادرست؟ این پایان نامه از پاسخ خاصی به این سوال دفاع می کند: نسبی گرایی حقیقت فرااخلاقی. نسبی گرایان فرااخلاقی از لحاظ تاریخی دیدگاه متفاوتی را تأیید کرده اند: نسبی گرایی محتوا، که این دیدگاه است که محتوای معنایی ادعاهای اخلاقی در زمینه های استفاده متفاوت است. با این حال، معناشناسانی که خارج از فرااخلاق کار می‌کنند اخیراً نشان داده‌اند که جایگزینی وجود دارد، یعنی نسبی‌گرایی حقیقت: این دیدگاه که ارزش‌های حقیقت محتوای اخلاقی در زمینه‌ها متفاوت است. متااخلاق شناسان در بررسی اهمیت این کشف کند بوده اند. این تعجب‌آور است، زیرا به نظر می‌رسد نسبی‌گرایی حقیقت از برخی از تأثیرگذارترین اعتراض‌ها به دیدگاه‌های نسبی‌گرایانه محتوا اجتناب می‌کند. بنابراین، به نظر می رسد که این پیشرفت در معناشناسی، جهت گیری جدید و هیجان انگیزی را برای تحقیق در مورد نسبی گرایی در فرااخلاق ارائه می دهد. اما دامنه این پایان نامه معنایی محدود ندارد. سؤالات در معناشناسی اخلاقی اغلب با سؤالاتی در فرااخلاق ماهوی مرتبط هستند و این سؤال که آیا اندیشه و گفتار اخلاقی از نظر معنایی نسبی گرایانه است یا خیر از این قاعده مستثنی نیست. بنابراین، در حالی که هسته اصلی این پایان نامه بر معناشناسی اخلاقی متمرکز است، همچنین حاوی مقدار مناسبی از مطالب فرااخلاقی اساسی است که عمدتاً در فصل اول و پایانی قرار دارد. طرح پایان نامه به شرح زیر است. فصل‌های 1 و 2 با بحث در مورد تأثیرگذارترین استدلال تاریخی برای نسبی‌گرایی فرااخلاقی آغاز می‌شوند: برهان عدم توافق. فصل 1 یک نسخه معرفتی از این استدلال را مورد بحث قرار می دهد، اما نتیجه می گیرد که این نسخه تنها شواهد محدودی برای نسبی گرایی ارائه می دهد. با این حال، فصل 2 نسخه متفاوتی از استدلال را معرفی می کند، با تمرکز معنایی تر، (که به مفهوم اختلاف نظر بی عیب و نقص متوسل می شود) و شروع به اثبات این موضوع می کند که این استدلال شواهدی را نه تنها برای نسبی گرایی فرااخلاقی که به طور گسترده تفسیر می شود، بلکه برای حقیقت ارائه می دهد. به ویژه نسبی گرایی نکات گسترده این استدلال این است که می‌تواند اختلاف نظرهای اخلاقی بی‌عیب و نقصی وجود داشته باشد (به معنایی که دیدگاه‌های عینیت‌گرایانه را رد می‌کند) و علاوه بر این، فقط نسبی‌گرایی حقیقت (در مقابل نسبی‌گرایی محتوایی) می‌تواند این حس را که اینها اختلافات واقعی هستند، اثبات کند. از اختلاف نظر صرف فصل 2 شواهد تجربی برای این ادعا را ارائه می دهد که اختلاف نظرهای اخلاقی فرضی می تواند بی عیب باشد. فصل های 3 و 4 سپس به موضوع اختلاف نظر عمیقی می پردازند. فصل 3 گزارش مثبتی از اختلاف نظر ارائه می دهد که فقط در دسترس نسبیت گرایان حقیقت است. و فصل 4 استدلال‌های مفصلی را علیه گزارش‌های زمینه‌گرایانه از اختلاف ارائه می‌کند. بنابراین، فصل‌های 3 و 4 با هم به تفصیل از این ادعا دفاع می‌کنند که نسبی‌گرایی حقیقت می‌تواند، در حالی که نسبی‌گرایی محتوایی نمی‌تواند، این حس را توضیح دهد که در موارد مربوطه اختلاف نظر واقعی وجود دارد. بنابراین، فصل های 2 تا 4، یک استدلال طولانی برای نسبی گرایی حقیقت را تشکیل می دهند. آنها نشان می‌دهند که استدلال قانع‌کننده‌ای برای نسبی‌گرایی وجود دارد که به طور گسترده تفسیر شده است، و تحلیل عمیق موضوعات پیرامون این استدلال، نسبی‌گرایی حقیقت را بر نسبی‌گرایی محتوایی ترجیح می‌دهد. فصل 5 به چشم‌انداز فرااخلاقی گسترده‌تر بازمی‌گردد و دو ایراد باقی‌مانده به نسبی‌گرایی را مورد بحث قرار می‌دهد. ایراد اول این است که نسبیت گرایی پیامدهای ذهنی ایرادی دارد، و دوم این است که معیارهای اخلاقی را نمی توان به نحو مفیدی که توسط جوامع (و نه افراد) تعیین می شود درک کرد. در جریان پاسخ به این مخالفت‌ها، فرصت‌های طبیعی برای تجلی تعهدات فرااخلاقی ماهوی نظریه به وجود می‌آید. و این ما را با مقایسه ای کوتاه از نسبی گرایی حقیقت با برخی از گزینه های اصلی دیگر در فضای نظریه فرااخلاقی ماهوی به پایان می رساند.