جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : چگونه باید جایگاه ذهن را در دنیای طبیعی درک کنیم؟ آیا رابطه بین محتویات آگاهی و مکانیسم های زیربنایی قابل شناسایی است؟ این پایان نامه از طریق چارچوب استنتاج فعال به مسئله آگاهی و خود می پردازد. با توجه به رویکردهای پردازش پیش‌بینی عملکرد مغز، مغزها اساساً ماشین‌های پیش‌بینی هستند. بر اساس این دیدگاه، ادراک و کنش توسط مکانیسم‌های استنتاجی که یک مدل مولد سلسله مراتبی را پیاده‌سازی می‌کنند، پشتیبانی می‌شوند و دائماً تلاش می‌کنند ورودی‌های حسی دریافتی را با پیش‌بینی‌ها یا انتظارات بالا به پایین تطبیق دهند. تصور می‌شود که پردازش پیش‌بینی اولین نگاه اجمالی به یک نظریه یکپارچه ذهن را ارائه می‌دهد - ادراک، عمل و شناخت را تحت یک چارچوب نظری واحد متحد می‌کند. به طور خاص، استنتاج فعال، تحت اصل انرژی آزاد، به عنوان قدرتمندترین رویکرد توضیحی در پردازش پیش‌بینی پدید آمده است. در این پایان نامه، من یک چارچوب مفهومی را در استنتاج فعال برای درک آگاهی و خودبودن پدیداری (به طور کلی، "حس خود بودن") در قالب یک "مدل کنترل آلوستاتیک" ایجاد می کنم. من این موضوع را مطرح کردم که خودبودن فوق‌العاده از یک استنتاج عمیق سلسله مراتبی در مورد کنترل درون‌زای پیامدهای حسی «خودآگاهی» (مربوط به بقا) ناشی می‌شود. من این حساب را برای ایجاد درک جدیدی از رابطه بین خودآگاهی و آگاهی به کار می برم. بر اساس مدل کنترل آلوستاتیک، من یک مدل نظری جدید ارائه می‌دهم که چگونه داروهای روانگردان می‌توانند منجر به تجارب "بی خود" شوند. سپس من مدل کنترل آلوستاتیک را برای توصیف تجربیات خودخواهانه متضاد ناخوشایند و سرخوشانه ای که می تواند در اختلال مسخ شخصیت و تمرین مراقبه ایجاد شود، اعمال می کنم. بر اساس این گزارش‌ها، من امکان تئوری آگاهی را در درون این استنتاج فعال در نظر می‌گیرم و تحلیل می‌کنم که آیا تجارب از خودگذشتگی تهدیدی برای نظریه استنتاج فعال آگاهی است که بر اساس مکانیسم‌های خود مدل‌سازی درک می‌شود. من استدلال می کنم که تجارب ایثارگرانه تهدیدی برای نظریه استنتاج فعال آگاهی نیست، بلکه حالت های ایثارگرانه می توانند در مورد چگونگی درک آگاهی در استنتاج فعال آموزنده باشند. هشیاری اساساً بر این دیدگاه تأثیرگذار ظاهر می‌شود، جایی که (در تجربه عادی) مکانیسم‌های خود-مدل‌سازی عمیق سلسله مراتبی عمل می‌کنند تا ارگانیسم‌ها را با فرصت‌هایی برای کنش تطبیقی در مقیاس‌های زمانی متعدد درهم تنیده «کوک» کنند.