جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : اگرچه گتسبی بزرگ اثر F. Scott Fitzgerald از اواسط قرن توجه منتقدان زیادی را به خود جلب کرده است، اما یک سوال بی پاسخ و بی پاسخ باقی مانده است که نیازمند کاوش بیشتر است: چه چیزی گتسبی را "بزرگ" می کند؟ به نظر می‌رسد که منشأ عظمت گتسبی، برای راوی نیک کاراوی، این است که گتسبی ویژگی‌هایی دارد که او را از دیگران متمایز می‌کند: این یک «تأثیرپذیری ضعیف» نیست، بلکه «حساسیت شدید نسبت به وعده‌های زندگی» و «یک هدیه فوق‌العاده‌ای برای امید» که نیک قبلاً هرگز آن را ندیده است و انتظار ندارد دوباره ببیند (6). من ادعا می کنم که آنچه نیک به عنوان اعتقاد و امید گتسبی به امکانات زندگی می بیند، در آنچه کی یرکگور در آثارش یا/یا و ترس و لرز به عنوان انتخاب برای زندگی اخلاقی فارغ از درد دنیای مادی بحث می کند، تجسم یافته است. گتسبی این انتخاب را انجام می دهد (زندگی اخلاقی) زمانی که جیمز گاتز جوان تصمیم می گیرد جی گتسبی شود و خود را از درد از دست دادن دیزی رها کند. از طریق این انتخاب، به گفته کی یرکگور، فرد اخلاقی به عنوان شوالیه بی نهایت به مقام شوالیه القا می شود. اگر شوالیه یک حرکت دیگر انجام دهد، تبدیل به یک شوالیه ایمان می شود که معتقد است: "با این وجود من ایمان دارم که او را به دست خواهم آورد - یعنی به دلیل پوچ بودن، به دلیل این واقعیت که برای خدا همه چیز ممکن است. (بیم و لرز/46). گتسبی «پسر خدا» است که «از تصور افلاطونی او از خودش نشأت گرفته است». او یک شوالیه کیرکگاردی است که وجود اخلاقی را انتخاب کرده است. او شوالیه ای است که توانایی این را دارد که در چشمان غیرممکن نگاه کند و همچنان تا حد پوچی ایمان دارد، حتی اگر ملاقات مجدد با عشقش (دیزی) ممکن نباشد. این "هدیه فوق العاده گتسبی برای امید" است که کی یرکگور آن را به "تنها بزرگ"، شوالیه ایمان نسبت می دهد. بنابراین، روایت نیک تنها تقدیس‌سازی از شوالیه «بزرگ» او نیست، بلکه خاطره‌ای تخیلی است که حرکات شوالیه‌اش، گتسبی، را در همان مسیری که کی‌یرکگور به‌طور تخیلی دنبال می‌کند و شوالیه بزرگ ایمانش به ترس و لرز را مشاهده می‌کند، ردیابی می‌کند.