جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در مرکز تمام گزارش‌های مسیحی قرون وسطایی از متافیزیک و اخلاق، این ادعا وجود دارد که هستی و خوبی لزوماً به هم مرتبط هستند و درک ماهیت این ارتباط برای توضیح ماهیت خود خیر اساسی است. در این راستا، قرون وسطی ها دو راه متمایز برای درک این ارتباط ضروری ارائه می کردند: رویکرد طبیعت و رویکرد خلقت. رویکرد طبیعت، خوبی یک موجود را با توسل به ماهیت آن موجود به عنوان نوع چیز، و میزان تحقق یا تکمیل ظرفیت‌های موجود در ماهیتش توضیح می‌دهد. در مقابل، رویکرد خلقت هم هستی و هم خوبی یک موجود را با توسل به فعالیت خلاق خدا توضیح می‌دهد: بر اساس این دیدگاه، هم هستی یک چیز و هم خوبی آن از وجود و خوبی خدا ناشی می‌شوند و بر اساس آن توضیح داده می‌شوند. مطالعات در مورد هستی و خوبی در فلسفه قرون وسطی اغلب در کار ترکیبی توماس آکویناس، الهی‌دان برجسته دومینیکن در پاریس در قرن سیزدهم، که این دو نظریه رقیب در مورد ماهیت خوبی را گرد هم آورد، به اوج خود می‌رسد. متأسفانه، تعداد کمی به رویکردی متمایز از فرانسیسکن به موضوع در همین دوره زمانی توجه کرده اند. پایان نامه من با بررسی کامل رویکرد جان دانز اسکاتوس به هستی و خوبی-رویکردی که تغییر جزر و مد به سوی اراده گرایی (هم اخلاقی و هم الهیاتی) در دانشگاه پاریس در اواخر سیزدهم میلادی را در نظر می گیرد، چاره ای برای این نظارت ارائه می کند. قرن. من استدلال می‌کنم که اسکاتوس نیز نوعی ترکیب‌کننده است که دو رویکرد طبیعت متمایز آگوستین و ارسطو را با ایده‌های منحصربه‌فرد خود هماهنگ می‌کند، به گونه‌ای که پیامدهای عمیقی برای آینده نظریه‌پردازی اخلاقی قرون وسطی دارد، به ویژه در رد هر دو امر طبیعی. قانون و اودایمونیسم اخلاقی توماس آکویناس. پس از مقدمه، من ماهیت خیر اولیه را تحلیل می‌کنم - خوبی که اسکاتوس فکر می‌کند با هستی قابل تبدیل است و بنابراین یک ویژگی متعالی از هر چیزی که وجود دارد. در آنجا، من مفهوم تبدیل پذیری بودن و خوبی را در میان اسکاتوس و معاصرانش مقایسه می کنم. در حالی که اسکاتوس با سنت جریان اصلی موافق است که هستی و خوبی لزوماً ویژگی‌های مشترک هر چیزی هستند که وجود دارد، او استدلال می‌کند که بودن و خیر به‌جای مفهومی متمایز از یکدیگر هستند. من استدلال می کنم که وقتی ارجاعات وجود و خیر در نظر گرفته می شود، هر دو دیدگاه یک چیز است. اما وقتی مفاهیم هستی و خوب در نظر گرفته می‌شوند، ایجاد تمایز صوری تفاوت زیادی ایجاد می‌کند: خیر صرفاً چیزی را از نظر مفهومی به هستی اضافه نمی‌کند، بلکه به صورت صوری: این شبه صفتی از وجود است که به‌طور مستقل در جهان وجود دارد. از تصور ما از آن بنابراین تمایز رسمی اسکاتوس توجیهی بدیع برای ارتباط ضروری بین هستی و خوبی ارائه می دهد.