جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : مرگ‌های شفابخش ایمان به ندرت در کانادا اتفاق می‌افتد، اما زمانی که اتفاق می‌افتد، چالش قابل‌توجهی برای عدالت کیفری ایجاد می‌کند. مانند مراقبانی که غایب و به طور مرگبار کودکی را در یک وسیله نقلیه داغ فراموش می کنند، درمانگران ایمان عمداً به فرزندان خود آسیب نمی رسانند. محاکمه والدین داغدار از نظر قانونی می تواند بیش از حد و ناعادلانه به نظر برسد. اما برخلاف مرگ‌های «ماشین داغ»، والدین شفابخش ایمان در مرگ‌هایی که ایجاد می‌کنند غایب نیستند. بلکه برای درمان بیماری فرزندشان تنها با ایمان، تامل و قدرت اراده لازم است. دو ماده مختلف قانون جزا را می توان در مورد این مرگ ها اعمال کرد، یعنی s. 215 «عدم تأمین مایحتاج زندگی» و س. 219 «غفلت کیفری». از منظر عمومی، پزشکی و علمی، درمان بیماری‌های بالقوه کشنده با «ایمان» و «نماز» مانند یک خطر بی‌ملاحظه به نظر می‌رسد که توجیهی آشکار برای اتهام قصور جنایی جدی‌تر می‌دهد. اما، عنصر تقصیر در جرم سهل انگاری جنایی همچنان یک موضوع آزاردهنده در رویه قضایی کانادا است. افرادی که متهم به جرایم مبتنی بر سهل انگاری هستند، معمولاً با معیارهایی مطابقت دارند که یک فرد معقول به طور قابل پیش بینی در شرایط مشابه انجام داده است. در حالی که برای محاکم بی طرف واقعیت غیرضروری است که شفای ایمانی را «معقول» تصور کند، اما این یک سؤال روشن است که آیا شفا دهندگان ایمانی به اندازه کافی غیرمنطقی هستند که محکومیت جنایی جدی و حبس احتمالی را در زمانی که اقدام آنها منجر به مرگ می شود، تضمین کنند. آیا قابل توجیه است که شفا دهندگان ایمانی که باعث مرگ می شوند از نظر جنایی غیر معقول باشند؟ یعنی آیا آنها به اندازه کافی از معیاری که اهمال کیفری به درستی به آنها نسبت داده می شود، فاصله می گیرند؟ نگرش عمومی نسبت به مذهب، بنیادگرایی دینی و مراقبت های بهداشتی باید در نظر گرفته شود تا بفهمیم یک فرد معقول هنگام درمان کودک بیمار در معرض خطر مرگ چه می کند.