جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : گفتگوی مذهبی De pace fidei (1453) نوشته نیکلاس کوزا (1401-1464، لاتین: Cusanus) رویکرد اصلی و مسیحی او را به اسلام توسعه می دهد. از دست دادن قسطنطنیه در سال 1453، کوزانوس را بر آن داشت تا ترکیب الهیات خود را از همخوانی مذهبی انجام دهد. برای انجام این کار، De pace fidei داستان کیهانی است در رابطه فعال با کلام و حکمت خدا، عیسی مسیح، که کیهان از او می آید، بر آن متمرکز است و به آن باز می گردد. گفت و گو، بر اساس سنت متافیزیکی نوافلاطونی، از دنیایی پر از سردرگمی و گسست به سوی وضوح درک و تأیید رابطه صمیمانه ادیان جهان با یکدیگر از طریق مشارکت آنها در کلام خدا، که در همه چیز حضور دارند، آشکار می شود. در حالی که همگرایی و وحدت ماهوی ادیان در سطح مشارکت مشترک آنها در کلام کیهانی خدا حاصل می شود، با این وجود تمایزاتی بین اعمال مذهبی و اخلاقی مسیحیان و مسلمانان وجود دارد، همانطور که کوزانوس می گوید: وحدت دین در کثرت. از مناسک.» از آنجایی که De pace fidei ترکیبی دیالکتیکی از ادیان جهان، به ویژه بین مسیحیت و اسلام را پیشنهاد می کند، ما همچنین نحوه ارتباط این ترکیب را با مسیح شناسی که در چهار اثر دیگر کوسانوس از جمله معروف ترین آنها شرح داده شده است، بررسی خواهیم کرد: De concordia. catholica (1433)، De docta ignorantia (1440)، Cribratio Alkorani (1460-61)، و De visione Dei (1453). تا به امروز، مطالعات اندکی بر اهمیت در De pace fidei، مسیح شناسی برای درک وحدت مذهبی توسعه یافته در همین نوشته تأکید می کنند. کوزانوس در طول زندگی خود، به اصطلاح، به دنبال مربع کردن دایره بود: برای آشتی دادن بین انسانیت و الوهیت، کلیسای شرقی و کلیسای غربی، شورا و پاپ، مسیحیت و اسلام. این مطالعه گفتگوی کوزانوس با اسلام را در پرتو مسیح شناسی سازنده آن و برداشت همزمان آن از کلام «همساز» خدا تحلیل می کند. گفتگوی مذهبی نیکلاس کوزا (1401-1464، لاتین: Cusanus) De pace fidei (1453) رویکرد مسیح شناختی منحصر به فرد او را به اسلام ارائه می دهد. سقوط قسطنطنیه در سال 1453، کوزانوس را وادار کرد تا ترکیب الهیات خود را از همخوانی مذهبی آشکار و بسط دهد. برای این منظور، استدلال در De pace fidei شرح دیالکتیکی عمیقی از کیهان ارائه می‌کند که به طور فعال از کلام و حکمت خدا، عیسی مسیح، سرچشمه می‌گیرد، در مرکز آن است و به آن بازمی‌گردد. گفت و گو در چارچوب متافیزیکی سنت نوافلاطونی حرکت می کند، از سردرگمی و گسست به سوی وضوح فهم و از آن جا به تأیید ارتباط ذاتی ادیان جهانی از طریق مشارکت مشترک آنها در کلام خدا به عنوان منشأ و حضور در همه چیز. در حالی که همگرایی و وحدت اساسی ادیان در سطح مشارکت مشترک آنها در کلام کیهانی خدا تحقق می یابد، با این وجود تمایزاتی بین ادیان مختلف مذهبی و اخلاقی وجود دارد.