جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : توسعه آموزه تثلیث در یک محیط اسلامی: کمک های اولیه مسیحیان عربی به الهیات تثلیثی توماس دبلیو. ریکز، دکترای دکتری کارگردان: سیدنی گریفیث، دکتری مشترک: ویلیام لوو، دکتری در دوره هشتم و در قرن نهم، در امپراتوری اسلامی که از بغداد عباسی اداره می‌شد، مجموعه جدیدی از ادبیات مسیحی پدیدار شد: رساله‌های الهیاتی که به جای زبان سریانی یا یونانی به زبان عربی نوشته شده و با هدف صریح بیان آموزه‌های مسیحی در گفتگوی آگاهانه با گفتمان دینی سروده شده است. از محیط اسلامی اطراف تعدادی از این رساله ها با استناد به اصطلاحات و دامنه مفهومی قرآن، بحث های مسلمانان معاصر در مورد رابطه بین صفات الهی و یگانگی خداوند، و تخصیص اسلامی از فلسفه یونانی به دنبال دفاع و توسعه بیشتر آموزه تثلیثی بودند. مفاهیم، به ویژه مفاهیم متافیزیک ارسطویی. اولین چنین رساله ای اثری است با تألیف ناشناس از تقریباً اواسط قرن هشتم، که همچنین به عنوان اولین عذرخواهی مسیحی عربی در مورد هر موضوعی در نظر گرفته می شود. از دیگر نوشته های مهم در این زمینه می توان به نوشته های ملکی تئودور ابوقره (حدود 750 - حدود 820)، حبیب بن هدمان ابوریته یعقوبی (حدود 770 تا حدود 835) و عمار البصری (فلسط) اشاره کرد. حدود 830)، یکی از پیروان کلیسای شرق. یک موضوع مهم در این نوشته‌های تثلیثی، استفاده از اصطلاحات کلمه و روح در اشاره به خدا در متن قرآن است. سؤال دیگر این است که پس از آن در بحث های کلامی درونی مسلمانان اهمیت پیدا می کند، این که چگونه خدا می تواند یکی باشد و در عین حال با صفات متعدد توصیف شود. سومین سؤال این است که چگونه یک صفت انسانی، مانند زایش، اصلاً می تواند وجود داشته باشد، مگر اینکه صفت متناظری در خداوند وجود داشته باشد. در هر یک از این حوزه‌های کاوش، نویسندگان مسیحی عرب در اینجا به دنبال اثبات این موضوع هستند که فقط آموزه‌های تثلیثی به طور کامل زبان خود قرآن، تأکید اسلامی بر تعالی خدا، و نیازهای یک گزارش متافیزیکی دقیق را برآورده می‌کند. یکی از ویژگی‌های بارز این مجموعه از ادبیات عذرخواهی مسیحی عربی، رویکرد آن در استفاده از همان عناصر گفتمان اسلامی است که بیشتر مخالف آموزه‌های مسیحی تلقی می‌شدند (مثلاً «متون اثباتی» قرآنی علیه تثلیث) به‌عنوان مدرکی برای تثلیث. دکترین.