جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : مطالعه من ایدئولوژی های زبان را در پایتخت شهر دوحه، قطر بررسی می کند، جایی که جنبش های اصلاح مدرسه تاکید بیشتری بر فراگیری زبان انگلیسی دارند. از طریق قوم نگاری و تئوری تجدید نظر شده ایدئولوژی های زبان، من استدلال می کنم که از آنجایی که زبان ها در فضاهای چند زبانه بیشتر در تماس هستند، میانجیگری باید بین روابط جدید و قدیمی که در نتیجه رشد جمعیت، تغییر سیاست ها و بین فرهنگی در حال ظهور هستند، رخ دهد. فعل و انفعالات. من مفهوم توسعه «اقتصاد دانش» را مورد بررسی قرار می‌دهم که برای توجیه ایدئولوژی‌های زبانی قدیمی و جدید در مورد عربی و انگلیسی استفاده می‌شود. همانطور که قطری ها سیستم آموزشی خود را در پاسخ به چارچوب توسعه اقتصادی «اقتصاد دانش» تغییر می دهند، ایدئولوژی های زبانی را ترویج می کنند که انگلیسی را برای اقتصاد مفید و شهروندی «جهانی» و عربی قطری و عربی استاندارد را برای مذهبی و فرهنگی مفید می دانند. دلایل من استدلال می‌کنم که انگلیسی استاندارد، از طریق ارتباطش با «اقتصاد دانش»، «محلی‌زدایی» می‌شود و یک زبان «بین‌المللی» نام‌گذاری می‌شود. این ایدئولوژی انگلیسی را به عنوان یک زبان مدرن و عاری از جامعه ای که در آن جاسازی شده است، ارائه می کند تا در سراسر جهان بچرخد. در مقابل، عربی استاندارد به عنوان زبان سفت و باستانی سنت های مذهبی و عربی قطری به عنوان زبان فرهنگ شفاهی و قوم گرایی معرفی می شود. این یافته‌ها با استدلال‌های محققانی که تنوع زبانی عربی را دوتایی از سنت‌های دینی مکتوب و گویش‌های گفتاری می‌دانند، مقابله می‌کند. من استدلال می‌کنم که محققان تحلیل فراپراگماتیک عرب زبانان را نادیده گرفته‌اند که هم عربی استاندارد و هم گویش‌های منطقه‌ای خود را یک زبان می‌دانند که باید در برابر تجاوز زبان‌های خارجی از آن دفاع کرد. در فصل اول، من تاریخ قطر را از طریق گزارش های روایی مورخان غربی و گزارش های شفاهی و کتبی قطری بررسی می کنم. من به تلاش‌های رهبران کنونی قطر برای ارتباط با روایت‌های جهانی شدن از طریق چارچوب «اقتصاد دانش» فکر می‌کنم. در فصل دوم، من شبکه‌های کنشگر «اقتصاد دانش» را ترسیم می‌کنم که سلسله مراتب توسعه‌ای را بین انگلیسی، زبان شهروند «بین‌المللی» محلی‌زدایی‌شده، و عربی، زبان قطری «محلی» ایجاد می‌کند. در فصل سوم، چگونگی تأثیر خصوصی‌سازی مدارس بر معلمان عربی و دفاع آنها از ارزش زبان عربی را از طریق ایدئولوژی «عربی زبان قرآن است» بررسی می‌کنم. در فصل بعد، به سایت‌های آموزش عالی می‌روم، جایی که معلمان عربی، دانشجویان قطری و دانشجویان غیرقطری زبان عربی، شفاهی و سواد عربی را مورد مناقشه قرار می‌دهند. من معتقدم که مطالعه زبان از طریق جامعه گفتاری تمایل به دیدن تنوع زبان را به عنوان مشکل یا نشانه مرگ زبان کاهش می دهد. در فصل پنجم، نقش اسلام را در ایدئولوژی های زبان عربی با کنار هم قرار دادن گفتمان های سنت دینی و سکولار بررسی می کنم. در حالی که برخی از محققان استدلال کرده اند که عرب زبانان به طور کامل مفاهیم عربی را درک نمی کنند.