جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در حالی که نمایش تئاتر یک کنش ذاتاً مذهبی نیست، شباهت های بین داستان گویی عمومی، اجرا شده و آیین مذهبی بسیار مورد توجه قرار گرفته است. الهی‌دانان در مورد تجسم و زندگی مسیحی با عبارات نمایشی صحبت می‌کنند، انسان‌شناسان مدت‌ها است که از استعاره‌ای نمایشی برای توصیف عملکرد مناسک استفاده می‌کنند، و تئاترشناسان مدرن اغلب از زبان آیین برای توضیح قدرت نمایشی استفاده می‌کنند. این پایان نامه به بررسی و نقد شیوه هایی می پردازد که این استعاره ها در الهیات، انسان شناسی و مطالعات نمایشی مورد استفاده قرار گرفته اند، و تئاتر را نمونه ای از یک عمل فرهنگی معنادار به معنای توسعه یافته توسط پیر بوردیو و به کارگیری مناسک توسط کاترین بل در نظر می گیرد. مشکلاتی را در بسیاری از درک‌های رایج از همپوشانی آیین/تئاتر مطرح می‌کند و به جای آن، رشته‌ای از عملکرد تئاتر مدرن غربی را پیشنهاد می‌کند که در معرض تشریفات بلی قرار گرفته است. این تئاتر تشریفاتی غرب مدرن بیش از هر چیز با حضور ریزه‌ها مشخص می‌شود: اشیایی که معنا و قدرت آنها فراتر از پارامترهای تعیین‌شده توسط زمینه‌شان است و عملکردی دارند و همزمان به عنوان مقدسات و آشغال شناخته می‌شوند. این رشته با نمونه هایی از کارهای ساموئل بکت، تونی کوشنر و گلن برگر بررسی می شود. علاوه بر این، این پایان نامه استدلال می کند که تئاتر مثالی متضاد برای این استدلال بل و بوردیو ارائه می دهد که یک عمل لزوماً باید تأثیرات واقعی خود را نادرست تشخیص دهد. اصرار برشتی مبنی بر اینکه اجرای تئاتر شامل تصدیق شرایط تولید خود است، منجر به ادغام گفتمانی درباره تئاتر در خود پراتیک تئاتر شده است. بنابراین، تئاتر تشریفاتی می‌تواند یک مطالعه موردی از آنچه برای یک عمل معناسازی اتفاق می‌افتد ارائه دهد، وقتی که دیگر اهداف خود را نادرست تشخیص ندهد.