جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : به نظر می رسد انتخاب طبیعی یک مورد قانع کننده برای توسعه قضاوت های ارزشی مستقل از حقایق ارزشی ارائه می دهد. اگر می توان چنین موردی را مطرح کرد، پس احکام اخلاقی چگونه با حقایق اخلاقی مرتبط است؟ به نظر می رسد که هیچ ارتباط محکمی از قضاوت به حقیقت وجود نخواهد داشت و قضاوت های اخلاقی بی دلیل خواهد بود. گیلبرت هارمن به پیامدهای یک تبارشناسی غیراخلاقی محتمل پی برد. ریچارد جویس در ادامه یک شجره نامه غیراخلاقی محتمل ارائه می دهد که از نظر معرفتی قضاوت های اخلاقی را همانطور که هارمن می اندیشید تضعیف می کند. جویس استدلال می‌کند که در یک دنیای طبیعت‌گرا، انتخاب طبیعی می‌تواند قضاوت‌های اخلاقی را توجیه کند، اما حقیقت این قضاوت‌ها هیچ نقش توضیحی ایفا نمی‌کند و به نظر می‌رسد که زائد است. اگر چنین حقایق اخلاقی برای دانستن وجود داشته باشد، آیا انسان به قوه‌ای اخلاقی نیاز دارد که جی.ال. مکی می‌گوید «دگرگون» است تا در دنیایی کاملاً طبیعت‌گرا پدید آمده باشد؟ به‌نظر می‌رسد که فرض چنین توانایی و شانسی که قضاوت‌های اخلاقی با واقعیت‌های اخلاقی در دنیای طبیعت‌گرایانه مرتبط هستند، نتیجه یک معجزه یا یک واقعیت بی‌رحمانه باشد. به نظر می رسد هر دو فرضیه قبلی فاقد اقناع و قابل قبول بودن هستند، اما آیا توضیح بهتری وجود دارد؟ آیا توضیح بهتری برای اثبات احکام اخلاقی وجود دارد؟ این مقاله اثبات احتمالی قضاوت‌های اخلاقی را از طریق این ایده که به نظر می‌رسد حقایق اخلاقی برای بقا و تکرار مفید هستند را بررسی می‌کند: همانطور که ذهن می‌تواند به ادعاهای هنجاری در مورد ریاضیات برسد، در مورد اخلاق نیز همینطور است. بنابراین، نیازی به یک قوه اضافی نیست، بلکه یک قوه اخلاقی از قبل در ذهن تجهیز شده است. این ایده است که به نظر می رسد راهی برای پیگیری احکام اخلاقی باشد.