جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : یک مسئله اساسی در هر دینی معنای رستگاری است. اگرچه پروتستانتیسم پس از اصلاحات ادعا می کند که از درک بنیانگذاران قرن شانزدهم خود از سوتریولوژی پیروی می کند، پروتستان های مدرن صحبت می کنند: از توجیه صرفاً به عنوان یک انتساب پزشکی قانونی از عدالت مسیح به مؤمن. هدف این پایان نامه بررسی نوشته های مارتین لوتر، آندریاس اوسیاندر، جان کالوین و مننو سیمونز است تا کشف کند که آیا آنها توجیه را به عنوان یک کار اساسی خداوند در روح مؤمن می دانند یا به عنوان یک اعلامیه کاملاً بیرونی خدا. نویسنده به چهار دلیل این چهار مرد را انتخاب کرد. اولاً، هر چهار نفر در نوشته های خود اشارات فراوانی به کریستوس در نوبیس، اتحاد با مسیح و تبدیل شدن به "استخوان استخوان مسیح و گوشت بدن او" دارند. ثانیاً، یکدیگر را به داشتن درک نادرست از سوتریولوژی و مسیحیت متهم کردند. سوم، آنها رهبران اصلی اردوگاه های لوتری، اصلاح طلب و آناباپتیست هستند. چهارم، پروتستان های مدرن ادعا می کنند که این بینش رهبران را درک کرده و از آنها پیروی می کنند. روش شناسی: نقوش مسیح در نوبیس در نوشته های این چهار مرد به ویژه در رابطه با باززایی، ایمان و آثار، مسیح شناسی و کلیسای شناسی بررسی شده است. فصل اول واکنش لوتر به کاتولیک و تلاش او برای توسعه یک سوتریولوژی جایگزین را ارزیابی می کند. مطالعه سوتریولوژی اوسیاندر در فصل دوم فرصتی را برای بررسی تنوع در سوتریولوژی لوتری اولیه فراهم می کند. اوسیاندر ادعا می‌کند که از لوتر پیروی می‌کند و ملانشتون را متهم می‌کند که یک سوتریولوژی غیر لوتری ایجاد کرده است که بر انتساب تأکید دارد. در فصل سوم، نویسنده تلاش‌های کالوین برای فاصله گرفتن از اوسیاندر را ارزیابی می‌کند، در حالی که هم در مورد اتحاد با مسیح و هم از انتساب صحبت می‌کند. فصل چهارم به مسیح شناسی غیرسنتی «جسم آسمانی» مننو سیمونز و پیامدهای آن برای سوتریولوژی و کلیسای شناسی می پردازد. نتیجه‌گیری: این مطالعه شواهد بسیاری را ارائه داد که نشان می‌دهد هر یک از این مردان این تصور را رد می‌کنند که کار گذشته مسیح، یا نسبت دادن عدالت بیگانه مسیح به مؤمن «از راه دور»، مبنای کافی برای توجیه است. تنوع در میان این چهار مرد را می توان به تفاوت در مسیح شناسی و کلیسای شناسی نسبت داد. به ویژه در این زمینه، تفاوت در مسیح شناسی لوتری و اصلاح شده و درک متفاوت منو از تجسم و رابطه کلیسا با جامعه بسیار مهم بود. در نهایت، در پروتستانیسم قرن شانزدهم تأکید بیشتری بر کریستوس در نوبیس، بازسازی و کارهای خوب وجود دارد تا در پروتستانیسم مدرن.