جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : هنری سیدگویک مظهر یک «دان ویکتوریایی» بود. او برای اولین بار در سال 1857 به کمبریج رفت، در سال 1859 به عنوان بورسیه سه گانه انتخاب شد و تا زمان مرگش در سال 1900 در دانشگاه زندگی و کار کرد. در موارد نادری که به خاطر دستاوردهای علمی و اصلاحی خود قدردانی می شود، تمایل به نویسندگان او را به‌عنوان روشنفکری نسبتاً ناتمام، پنهان در فضای «برج عاج» دانشگاه کمبریج، و نوشتن رساله‌های کسل‌کننده و بی‌نظیر درباره‌ی فلسفه اخلاق به تصویر می‌کشند. این تصویر نادرست است و بیشتر بازتابی از درک قرن بیستم از دوران ویکتوریا است تا واقعیت. هنری سیدگویک مرد حیاتی جذابی بود که این نشاط را به پیوستن به جنبش اصلاحات در کمبریج ترجمه کرد. او زندگی خود را در کمبریج از سن هفده سالگی تا زمان مرگش به عنوان یک اصلاح طلب فعال در آموزش دانشگاهی و انسانی کاملاً آگاه از صحنه دنیوی گذراند. Sidgwick با برخی از با نفوذترین مردان انگلستان مخلوط شد و با آنها ارتباط داشت. شوهر خواهرش، ادوارد بنسون، اسقف اعظم کانتربری شد و برادر همسرش، آرتور بالفور، ارل بالفور، یک سیاستمدار فعال بود که پس از مرگ هنری، نخست وزیر بریتانیا شد. هنری سیدگویک علاقه شدیدی به بسیاری از جنبه های زندگی، نقش کلیسا، سیاست، الهیات، پدیده های روانی و همچنین اصلاحات آکادمیک داشت. او هرگز در یک برج عاج گیر نکرد. او فردی صمیمی بود که حضورش هر اجتماع اجتماعی را تقویت می‌کرد، دانی محکم که وقتی پزشکش به او دستور می‌داد ورزش بیشتری کند، روزانه در خیابان‌های کمبریج می‌دوید و لباسش در باد می‌چرخید: مردی که به‌طور خاص فاقد غرور بود. او نه به دنبال شناخت بود و نه انتظار آن را داشت و اگرچه از نظر برخی به عنوان نویسنده مهم ترین سهم یک انگلیسی در فلسفه اخلاق، او شناخته شده نیست. او به خاطر تلاش‌هایش که عمدتاً موفقیت‌آمیز بود، برای اصلاح آموزش در کمبریج به رسمیت شناخته نشد. هدف این پایان نامه روشن کردن شخصیت و دستاوردهای اصلاحی این مرد روشنفکر و عادل است که بدون او کمبریج و آموزش عالی فقیرتر بودند.