جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : بررسی ماهیت زمان معمولاً به عنوان یک پیش درآمد ضروری برای مطالعه وضعیت زمانی خدا در نظر گرفته می شود. این مطالعات شامل دغدغه‌های متافیزیکی در فلسفه زمان است که بر ساختار منطقی گزاره‌های پرتنش درباره آینده تمرکز دارد. این مقاله با اتخاذ رویکردی متفاوت، ماهیت موقتی را به جای زمان بررسی می‌کند و از طریق روش‌شناسی پدیدارشناختی پیش می‌رود. استدلال می شود که این روش شناسی اغلب نادیده گرفته شده بر روش شناسی متافیزیکی برتر است. هنگامی که نتایج دو روش با هم تضاد داشته باشند، روش شناسی پدیدارشناختی باید بر بحث غالب باشد. با ادامه روش قدرتمندتر، استدلال می‌شود که گذرا بودن، بر خلاف خود زمان، تجربه زمانمند شدن است و به اندازه کافی در قالب جهل در مورد مجموعه خاصی از افکار غیرموقت توضیح داده شده است. دسترسی متفاوت به این مجموعه از افکار وسیله ای است که به وسیله آن آنها را به عنوان گذشته، حال یا آینده تشخیص می دهند. بنابراین، جهل پیشین به تنهایی برای ایجاد احساس زمان سری A، احساس تبدیل زمانی کافی است. این بدون توجه به وضعیت هستی شناختی واقعی زمان صادق است و نشان می دهد که تمایز مهمی بین دو گونه سری A وجود دارد، یکی متافیزیکی و دیگری وجودی. با این حال، این تمایز متقابل نیست، زیرا ماهیت و وضعیت یکی لزوماً بر دیگری تأثیر نمی گذارد. بنابراین، صرف نظر از رابطه خداوند با زمان مابعدالطبیعی، نظریات مربوط به زمانمندی وجودی او مستقل از آن بوده و پیامدهای خاص خود را دارند. وقتی پیش‌دانش و موقتی بودن را به‌عنوان امور وجودی مقایسه می‌کنیم، ممکن است نگرانی‌های متافیزیکی از بین برود. با توجه به این وضعیت، نتیجه می‌گیریم که باید منع قاطعی وجود داشته باشد که روش ترکیب علم پیشین با موقتی بودن را در همان تصور از خدا محدود کند. زیرا جهل پیشین برای هر موضوعی در تضاد مستقیم با علم پیشین است. دشمن طبیعی این رویکرد، مولینیسم، درمان گسترده ای دریافت می کند.