جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در بحث‌های متافیزیک معاد، به نظر می‌رسد که کلام فلسفی اغلب در جبهه‌های نادرستی بحث می‌کند. در حالی که برخی از فیلسوفان و متکلمان وقت خود را صرف بحث در مورد امکان پذیری هویت عددی جسمانی یک فرد در رستاخیز می کنند، اینکه آیا یک انسان می تواند جدا از بدن او وجود داشته باشد یا نه، یا اینکه آیا معاد اصلاً فیزیکی است (در میان بسیاری از دیدگاه های دیگر) این پایان نامه به دنبال بحث در مورد یک موضوع اساسی تر است: وجود ابدی/زمانی خدا و چگونگی تأثیر آن بر رستاخیز بشر. اگر بتوان نشان داد که وجود ابدی/زمانی خداوند به شخص اجازه می‌دهد که در مرگ و رستاخیز آینده خود همزمانی را تجربه کند، آنگاه می‌توان معاد فیزیکی را همراه با هویت عددی بین «بدن کاشته شده» و «بدن برانگیخته» و استدلال‌های بیشتر تأیید کرد. در مورد وجود احتمالی بدون جسم می توان نامربوط اعلام کرد (در میان دیگر پیامدها). این رساله با انگیزه دو آیه آزاردهنده کتاب مقدس، متی 22:29-33 و لوقا 23:43، می‌خواهد هرمنوتیکی فلسفی برای این عبارات ارائه دهد و در عین حال الهیات مسیحی ارتدکس را در اعتقاد به رستاخیز فیزیکی در اسکاتون و آن موجود تأیید کند. زنده شدن جسمی بسیار بهتر از زنده نشدن فیزیکی است. من این کار را با (1) استفاده از نظریه ابدیت توماس آکویناس و دیگر شیوه‌های هستی برای توضیح نوع خاصی از همزمانی، (2) دفاع از روایت تومیست از ابدیت و دیگر شیوه‌های هستی او، و (3) توضیح می‌دهم. چگونه است که با توجه به نحوه وجود ابدی خداوند، مرگ یک انسان (به ویژه یک انسان مسیحی) و رستاخیز آینده به طور همزمان اتفاق می افتد. از این رو، نظریه ای که باید چنین استدلال شود، "رستاخیز همزمان" نامیده می شود.