جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در این پایان نامه، من به دو نکته اصلی در مورد اهمیت و توسعه مفاهیم گفتمان و زبان مارتین هایدگر استدلال می کنم. اول این که مفهوم او از گفتمان، که برای هایدگر هستی و زمان، تمرین انسانی برای بیان معنا یا معقولیت است، اغلب به عنوان (الف) نام دیگری برای زبان‌های طبیعی، یا (ب) یک نام کاملاً پیش‌زبانی درک شده است. و پدیده پیش ارتباطی من سعی می‌کنم راهی میانی بین این دو تفسیر بیابم که به نظر من با متن صادق‌تر است، و استدلال می‌کنم که اگرچه گفتمان گاهی خود را پیش‌زبانی نشان می‌دهد، اما اساساً پدیده‌ای ارتباطی است. نکته دومی که من استدلال می‌کنم این است که برخلاف تفسیر معمول از رشد او، «روی» هایدگر به «زبان» در آثار متأخرش به منزله پذیرش ایده‌آلیسم زبانی نیست، یعنی این باور که می‌توان با آن‌ها فقط به عنوان ابژه‌های معنادار مواجه شد. به زبان طبیعی خود نامگذاری شده است. در عوض، من استدلال می‌کنم که مانند گفتمان، پدیده‌ای پیش‌زبانی باقی می‌ماند، و همچنین چندین شباهت جالب بین این دو مفهوم را یادداشت می‌کنم. من با ارائه چند پیشنهاد در مورد آنچه واقعاً در گذار از گفتمان به زبان در خطر است، نتیجه می‌گیرم و استدلال می‌کنم که تفاوت اصلی در این واقعیت نهفته است که برای هایدگر متأخر، بیان معنا دیگر اساساً یک پدیده ارتباطی نیست که ریشه در آن داشته باشد.