جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : برخی از افراد بسیار بیشتر از آنچه اخلاق اقتضا می کند انجام می دهند: پزشکی را در نظر بگیرید که برای معالجه بیمار به یک منطقه دورافتاده یا خطرناک سفر می کند. من شرحی از ظاهر این «قدیس‌های اخلاقی» ارائه می‌دهم و استدلال می‌کنم که رفتار آنها بر تعهدات اخلاقی که بقیه ما با آن‌ها روبرو هستیم، تأثیر می‌گذارم. بر اساس گزارش برجسته سوزان ولف، مقدسین اخلاقی لزوماً جذاب نیستند - کسل کننده، بی ادب، وسواسی - و بنابراین به عنوان آرمان های شخصی بی ارزش هستند. من استدلال می‌کنم که این دیدگاه مقدسین را خودباختگی می‌کند و بر اخلاقی‌سازی بی‌اساس از ویژگی‌های شخصیت غیراخلاقی تکیه می‌کند. سپس نشان می‌دهم که تمایز بین دو نوع انگیزه اخلاقی به این موضوع بستگی دارد که آیا قدیس‌های اخلاقی غیرجذاب به نظر می‌رسند. یک عامل می‌تواند مستقیماً با ویژگی‌هایی که یک عمل را از نظر اخلاقی درست می‌سازد (درست بودن عمل)، یا در عوض با برخی مفهوم انتزاعی از خود «اخلاق» (درست بودن دیکتو) برانگیخته شود. قدیسان اخلاقی تنها زمانی غیرجذاب به نظر می‌رسند که اشتباه کنیم و فرض کنیم که آنها باید با تصور انتزاعی انگیزه داشته باشند و ویژگی‌های درست‌ساز را از بین ببرند. سپس استدلال می‌کنم که قدیسان اخلاقی با ارائه شواهدی حیاتی در مورد چگونگی انجام اعمال اخلاقی خارق‌العاده و در نتیجه اعمال واجب، تعهدات اخلاقی ما را تقویت می‌کنند. الزام اخلاقی در هسته خود موضوعی است که ما می توانیم معقولانه از یکدیگر مطالبه کنیم. نمی توان کسی را مجبور به انجام عملی کرد که معقول باشد فداکاری غیرقابل تحمل باشد. قدیسان اخلاقی شواهدی در مورد میزان فداکاری در انجام اعمال در مرزهای تعهد ایجاد می کنند. من استدلال می‌کنم که در چارچوب الزام اخلاقی، «فداکاری» از دست دادن فاحش رفاه است که به‌طور خنثی تعریف می‌شود. همانطور که موجودی شواهد ما گسترش می یابد، جهل موجه کاهش می یابد، در نتیجه شکست دهنده تعهدات حذف می شود. با دیدن اینکه اعمال با درجه فداکاری بالا به طور غیر قابل تحملی سنگین نیستند، استنباط می کنیم که اعمال با درجات فداکاری به طور قابل توجهی کمتر حتی سنگین تر هستند. این علم آن اعمال کوچک را واجب می کند.