جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : محققان مدت‌هاست که بی‌اعتنایی اومانیست‌ها به مکتب‌گرایی را یکی از ویژگی‌های متمایز تفکر و فرهنگ رنسانس ایتالیا می‌دانند. پل کریستلر نشان داده است که در حمله به مکتب گرایی، اومانیست ها با رشته ای که مدت ها در دانشگاه های ایتالیا جا افتاده بود، مخالفت نمی کردند، بلکه با رشته ای مخالف بودند که همزمان با اومانیسم شکوفا شد. مطالعه من در مورد فرا آنتونیو دا رو، O.F.M. (حدود 1395-حدود 1447) و سه گفت و گوی او علیه لاکتانتیوس نشان می دهد که مدرسی و اومانیسم اغلب آنقدر که انسان گرایان گاهی ما را به این باور رسانده اند، در تضاد رادیکال با یکدیگر قرار نداشتند. اگرچه برخی از انسان‌گرایان با مکتب‌گرایی دشمنی داشتند، اما من استدلال می‌کنم که ارزش نسبی Studia humanitatis و scholasticism در میان خود اومانیست‌ها یک سوال حل‌نشده باقی مانده است. این مطالعه به بررسی ایده‌ها، رویدادها و بحث‌هایی می‌پردازد که افکار و ارزش‌های رو را شکل دادند. همچنین ثروت پدر لاتین، لاکتانتیوس (حدود 240 پس از میلاد - حدود 325) را بررسی می کند که توسط اومانیست ها به عنوان "سیسرون مسیحی" مورد احترام قرار گرفت. من معتقدم که محبوبیت او در دوران رنسانس به سرعت افزایش یافت، زیرا افرادی که در یک فرهنگ شهری و به طور فزاینده سکولار زندگی می‌کردند به سمت شناسایی پرستش واقعی او با vita activa به جای vita contemplativa کشیده شدند. به همین ترتیب، آنها توضیح او را از تعلیم مسیحی جذاب یافتند زیرا او آن را به عنوان بخشی از تاریخ ادیان و نه به عنوان انتزاعات متافیزیکی ارائه کرد. این مطالعه بر شمارش، تحلیل و رد برخی از اشتباهات لاکتانتیوس در فلسفه طبیعی، فلسفه اخلاق، متافیزیک و الهیات توسط رو تاکید می کند. رو اظهار داشت که لاکتانتیوس در هر یک از این زمینه ها دچار اشتباه شد زیرا فلسفه را رد می کرد و بی پروا به دنبال بلاغت می رفت. علاوه بر این، من استدلال می‌کنم که رو این انتقاد را هم عموماً متوجه بسیاری از معاصران اومانیست خود - که رو آشکارا به آنها خطاب می‌کند - و هم به‌ویژه همکار معروف‌تر خود، لورنزا والا - را که او به شکلی رمزآلود انتقاد می‌کند، هدف قرار داده است. در مخالفت با والا، که از پدران به عنوان مدرکی استفاده می کرد که فلسفه در الهیات حقیقی جایی ندارد، رو ادعا می کند که پدران هر علم بشری، به ویژه فلسفه را در خدمت الهیات و بیان کتاب مقدس به خود اختصاص داده اند. زیرا پدران نه تنها الاهیات بلاغی و انسانی را مثال زدند، بلکه الهام بخش یک الهیات فلسفی و مکتبی نیز بودند.