جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : این پایان نامه به بررسی تلاقی بخشش و دین در G.W.F می پردازد. پدیدارشناسی روح هگل. من استدلال می‌کنم که دین و بخشش را می‌توان به‌عنوان اعمال موازی ارتباطی درک کرد که از طریق آن یک جامعه احساس خود را از آنچه ارزش «مطلق» دارد تأیید می‌کند. دین، همانطور که هگل از آن تصور می‌کند، یک عمل ارتباطی است که به «شرایط عضویت» اساسی بیان می‌کند که از طریق آن افراد با توجه به تعلق بنیادی خود به یک جامعه، هم تأیید می‌کنند و هم تأیید می‌شوند. از نظر هگل، تا جایی که بخشش ظرفیت بی‌پایان جامعه را برای تصدیق و گنجاندن ماهیت محدود ناپذیر فردیت و عاملیت انسان فعال می‌کند، به همین ترتیب در عمل بخشش به کار می‌رود. با توجه به این شباهت، فلسفه دین هگل منابع مولد برای نظریه‌پردازی ادیان به‌عنوان «اصطلاحات فرهنگی-اجتماعی بخشش» و به‌طور بسط، برای بازنگری در ماهیت گفت‌وگوی بین‌ادیانی در حوزه عمومی ارائه می‌کند. همانطور که هیچ عمل بخششی نمی تواند به طور کامل یا نهایی پتانسیل ذاتاً متجاوزانه کنش انسانی را برطرف کند، بیان دینی نیز به دلیل شیوه های لزوماً معین و خاصی که زبان اصطلاحی دین بیان می کند، در معرض نقد و دگرگونی مداوم است. مطلق.» من استدلال می‌کنم که این ماهیت «کاملاً اصطلاحی» گفتمان دینی، نقطه شروع امیدوارکننده‌ای برای پرداختن به چالش سیاسی پیرامون تفاوت‌های مذهبی است. اصطلاحات مذهبی خاص در تلاقی خود با هنجار بخشش، نه تنها در معرض تقاضای بخشش «دیگران» دینی خود هستند، بلکه (و به همین دلیل) منابع خودانتقادی برای ترویج آرمان‌های دموکراتیک را نیز در خود دارند