جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : بودیسم هوا-ین عموماً به عنوان تئوریک ترین و سیستماتیک ترین ارائه ایده های بودایی در میان مکاتب مختلف بودایی در چین در دوره سوئی-تانگ (589-900 پس از میلاد) در نظر گرفته می شود. علاوه بر این، آموزه های فلسفی- مذهبی آن نقش مهمی در تاریخ دینی شرق آسیا ایفا کرد. با وجود چنین اهمیتی، اطلاعات بسیار کمی در مورد بودیسم هوآین در جهان غرب وجود دارد. بنابراین، این تز تلاش می کند تا از طریق بررسی گسترده آموزه مرکزی آن درمادهاتو (فا چیه) به درک درستی از بودیسم هوآین دست یابد، همانطور که در نوشته های پدرسالاران مکتب هوآین رخ می دهد. بخش اول، به عنوان یک مطالعه پس زمینه، اول از همه معنای ریشه شناختی و زمینه ای اصطلاح دارمادهاتو را بررسی می کند. همچنین به بررسی آواتامساکا سوترا (هوا-ین چینگ)، کتاب مقدس متعارفی می‌پردازد که مکتب هوآ ین، ایده دارمادهاتو را به عنوان موضوع اصلی آموزش و مراقبه از آن گرفته است. علاوه بر این، پیشینه و توسعه مکتب هوآین را مورد بحث قرار می دهد. در بخش دوم، بدنه اصلی مطالعه، دکترین دارمادهاتو مکتب هوا-ین از نظر توسعه آن مورد بررسی قرار گرفته است. نوشته‌های اساسی پنج پدرسالار آن و ایده‌های آن‌ها در مورد «دارمادهاتو به‌صورت زمانی و نظام‌مند به تفصیل تحلیل می‌شوند. نشان داده می‌شود که می‌توان گفت که دکترین دارمادهاتو، به طور کلی، توسط تو-شون، تدوین شده توسط چیه، پایه‌گذاری شده است. ین، توسط فاتسانگ سیستم‌بندی شده و توسط چنگ کوان و سونگ‌می توضیح داده شده است. بخش سوم، بخش پایانی، تحقیقی را در مورد اهمیت دکترین هوآ-ین دارمادهاتو آغاز می‌کند. استدلال می‌شود که دکترین دارمادهاتو آن گونه که برخی از منتقدان بیرونی آن را توصیف می کنند، «تعریف بی معنی از کلمات پوچ» نیست، بلکه دارای اهمیت «فلسفی»، «مذهبی» و «تاریخی» استواری در درون آن است. هدایت انسان به سوی بینشی نسبت به همبستگی، یعنی «هویت متقابل» و «نفوذ متقابل» همه دارماها - بینشی که او را از انواع پیش‌برداشت‌های فلسفی سفت و سخت و دگماتیسم رهایی می‌بخشد. واقعیت دوم، همچنین کشف شد که آموزه دارمادهاتو شناسایی و نفوذ متقابل با فرمول بندی اعتقاد مذهبی مربوط به «دستیابی آنی به بودا» که توسط مکتب هوآین تأیید شده است، مرتبط است. در نهایت، از طریق شواهد عینی تأیید می‌شود که آموزه دارمادهاتو تأثیر قابل توجهی بر اندیشه دینی چین، به‌ویژه بر سنت‌های چان (ذن) و تیانت‌آی، تائوئیسم و ​​نئوکنفوسیوس‌گرایی داشته است.