جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : من استدلال می‌کنم که بررسی مفهوم «کدری» می‌تواند تنش فزاینده‌ای را در پدیدارشناسی معاصر سفیدی نگه دارد: از یک سو، اصرار بر اینکه سفیدی ذهنی و عادتی است. از سوی دیگر، اصرار بر اینکه سفیدی یک افق جهانی فعال و عینی یا نیروی هستی شناسی است که سوژه را شکل می دهد. در طرح این بحث، توضیح می‌دهم که چگونه مفهوم کدورت، پدیدارشناسی هرمنوتیکی سفیدی را شکل می‌دهد که می‌تواند با این که چگونه سفیدی خود را به عنوان خوش‌خیم از طریق استفاده از نمادی از شر در گفتمان الهیاتی پنهان می‌کند، دست و پنجه نرم می‌کند، حتی زمانی که می‌تواند به طور ملموس‌تر در جهان عمل کند. همانطور که از طریق شبکه ای از گفتمان های اخلاقی تجسم یافته است. من از یک پدیدارشناسی صرفاً ایدئتیکی سفیدی فاصله می‌گیرم تا بررسی کنم که چگونه سفیدی به این طریق بینش الهیاتی را شکل می‌دهد. به ویژه، من یک انحراف در اطراف بی‌واسطگی «دید سفید» انجام می‌دهم تا بررسی کنم که چگونه دید مدرن با ظهور پرسپکتیو به‌عنوان نمادگرایی رنگ و تاریکی در نمادگرایی گسترده‌تر از شر، توسعه می‌یابد. مفهوم «کدری» همچنان این بررسی را در کنار هم نگه می‌دارد زیرا این توسعه بینش و دیدگاه مدرن از درون مسیر آموزه عرفانی مسیحی «تاریکی خدا» توسعه می‌یابد. دو شخصیتی که در قلب مطالعه من قرار دارند، گرگوری نیسا (335-394) و نیکلاس کوزا (1401-1464)، ما را به قلب این مسئله دیدن در تاریکی می رسانند، و به ویژه کوزا این موضوع را مستقیماً بر روی آن متمرکز می کند. دیدگاه مدرن این انحراف نشان می دهد که چگونه تاریکی رنگ به معنای منفی در ساخت خود مدرن و «دنیای جدید» گره خورده است.