جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : اکثر استدلال‌های اخلاقی برای خداباوری ادعا می‌کنند که بهترین پاسخ‌ها در مورد اینکه آیا ویژگی‌های اخلاقی عینی قابل تقلیل هستند، به چه چیزی می‌توان تقلیل داد، آیا مصداق آن‌ها قابل توضیح است یا خیر، و چه چیزی می‌تواند توضیح را انجام دهد، توسط اراده‌گرایی الهیاتی ارائه می‌شود. خداباوران دو استدلال عمده برای ترجیح نسخه تقلیل اراده گرایی به تقلیل ویژگی های اخلاقی به خواص طبیعی دارند. اولی معتقد است که اگر ویژگی های اخلاقی به ویژگی های طبیعی کاهش یابد، باید ارتباط مفهومی خاصی بین مفاهیم اخلاقی و مفاهیم طبیعی وجود داشته باشد. اتهام این است که این ارتباط وجود ندارد. دومی معتقد است که اگر خواص اخلاقی به خواص طبیعی کاهش یابد، ویژگی های اخلاقی باید به شیوه صحیح بر خواص طبیعی نظارت داشته باشند. اتهام این است که آنها چنین نظارتی نمی کنند. خداباوران همچنین استدلال برجسته ای برای ترجیح نسخه علّی اراده گرایی به دیدگاه های غیر تقلیل گرایانه درباره ویژگی های اخلاقی دارند. بر این باور است که اراده گرایی نقطه توقف توضیحی عمیق تر و ساده تری را فراهم می کند. من استدلال می کنم که هر سه استدلال نمی توانند مزیتی برای داوطلب گرایی نشان دهند. هیچ ارتباط مفهومی وجود ندارد که به طور قابل قبولی الزامی برای کاهش باشد که ویژگی‌های طبیعی را استثنا کند و ویژگی‌های خداباورانه را مجاز کند. خداباوران نمی توانند نشان دهند که خواص طبیعی در برآورده کردن الزامات برتری ناکام هستند بدون اینکه اراده گرایی را در برابر یک اعتراض قدرتمند آسیب پذیر بگذارند. و اراده گرایی علّی مستلزم طرح حداقل یک واقعیت اخلاقی بی رحمانه درباره اقتدار اخلاقی خداوند است. دیدگاه‌های غیر تقلیل‌کننده همچنین می‌توانند یک واقعیت بی‌رحمانه را مطرح کنند - یکی در مورد احترام به افراد. و تلاش‌ها برای نشان دادن اینکه یک واقعیت بی‌رحمانه اراده‌گرایی، سادگی درونی بیشتری دارد، با شکست مواجه می‌شوند. از آنجایی که خداباوران اراده گرایی را نشان نداده اند که نسبت به رقبای خاص برتری داشته باشد، آنها اراده گرایی را نشان نداده اند که نسبت به همه رقبا برتری داشته باشد. از این رو، نشان داده نشده است که اراده گرایی بهترین پاسخ ها را به سؤالات مربوط به کاهش و تبیین ویژگی های اخلاقی ارائه می دهد.