جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : این تحقیق به مطالعه سوتریولوژی الهیات رهایی بخش آمریکای لاتین به ویژه در پرتو استفاده آن از خروج به عنوان یک مدل رهایی بخش می پردازد. فصل اول به اختصار تحولات تاریخی و کلامی این قاره را از زمان کشف آن تا امروز بررسی می‌کند تا درک بهتری از شرایط و جریان‌های فکری که منجر به پیدایش الهیات رهایی‌بخش شد، ارائه شود. فصل دوم نشان می‌دهد که الاهیات رهایی بخش، نقطه شروع خود را از تعهد مصمم برای ایجاد جامعه‌ای جدید و انسانی‌تر، از طریق تغییر بنیادین نظم اجتماعی ناعادلانه کنونی که به‌عنوان ظالمانه و گناه‌آلود تلقی می‌شود، آغاز می‌کند. الاهیات رهایی بخش در مبارزه خود به نفع فقرا و به حاشیه رانده شده، اساساً با اشکال قبلی مسیحیت اجتماعی که در آن گروه های دارای مزیت تلاش می کردند ایمان خود را به بهبود وضعیت فقرا ابراز کنند، تفاوت دارد. الهیات رهایی بخش حرکتی از درون حاشیه نشینان است: هدف آن رهایی ستمدیدگان توسط خود ستمدیدگان است. خروج بنی‌اسرائیل از اسارت مصر، متن نمونه‌ای را ارائه می‌دهد که الهی‌دانان رهایی‌بخش تلاش می‌کنند تا دغدغه‌های خود را بیان کنند. فصل سوم تلاش می‌کند تا نشان دهد که خروج، اگرچه در ایمان اسرائیل مرکزی است، اما مرکز یا پایه تمام عهد عتیق نیست. بلکه بخشی جدایی ناپذیر از یک داستان بزرگتر است، بخشی از تاریخ رستگاری. در نتیجه، نه تنها باید به عنوان یک رویداد سیاسی-اجتماعی منزوی، بلکه به عنوان یک رویداد مذهبی نیز نگریست. بردگان آزاد شده قوم عهد یهوه بودند، و تفسیری که کتاب مقدس از این واقعه می دهد نه چندان به وضعیت سیاسی جدید اسرائیل یا رابطه او با ستمگر سابق، بلکه به رابطه تجدید شده او با یهوه و مسئولیت های جدید او می پردازد. به جهان این تحقیق به این نتیجه می رسد که الهیات رهایی بخش، علی رغم بهنگام بودن و فضایل، به دلیل مشغله ی جذب کننده به امر تاریخی، تا حد زیادی از امر متعالی غفلت کرده و در نتیجه امکان تأثیرگذاری بیشتر را تضعیف کرده است. در یک واکنش موجه در برابر عمودگرایی بیش از حد در بسیاری از الهیات سنتی، تمایل به رفتن به سمت افراط مخالف افقی گرایی افراطی دارد و انجیل را از بسیاری از محتوای نجات دهنده آن خالی می کند.