جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : در الهیات ادونتیست روز هفتم، آموزه گناه اصلی با رفتاری دوسوگرا مواجه شده است. گاهاً صداهای درون کلیسا و خارج از آن ادعا می‌کنند که این دکترین هیچ نقشی در الهیات SDA ندارد، با این حال مسیحیان دیگر اصرار دارند که این یک دکترین کتاب مقدس است. هدف پژوهش حاضر بررسی ریشه های الهیاتی ادونتیسم برای تعیین دلایل و محتوای پرداختن به این آموزه بود. روش. از آنجایی که دیدگاه‌های کتاب مقدس و تاریخی برای فرآیند انتقادی الهیات ضروری هستند، یک بررسی توسعه‌ای مختصر برای آشکار کردن روندها و مدل‌های مرتبط با ادونتیسم انجام شد. علاوه بر این، بیان SDA از 1850 تا 1900 از طریق انتشارات منتشر شده توسط کلیسا مورد بررسی قرار گرفت. ابزار نورمن پاول ویلیامز برای تحلیل آموزه گناه اولیه سپس در ارائه های الهیاتی SDA به کار رفت. نتایج. یک خط توسعه قابل تشخیص از روشنگری انگلیسی تا جنبش ادونتیست وجود دارد. از طریق دیدگاه‌های شرط‌گرایانه، ادونتیسم همارتیولوژی شبیه به الهیات‌شناسان قرن نوزدهم نیوهون به دست آورد. بر اساس این دیدگاه، وضعیت ارثی انسان بر عهده او نیست و نباید به درستی آن را گناه نامید. نگرانی‌های اولیه ادونتیست‌ها انسان‌شناختی بودند، اما این نگرانی‌ها در دهه 1890 با تأکید بیشتر سوتریولوژیک جایگزین شدند. نتیجه گیری درمان SDA در مورد گناه اولیه در امتداد خطوط آرمینی و شرطی توسعه یافت و بر گناه واقعی بیش از گناه هستی شناختی تأکید داشت (همانطور که آگوستین و برخی اصلاح طلبان داشتند). در حالی که SDAها از نظر جغرافیایی، تاریخی و الهیات، در یک سنت ضد کاتولیک و ضد کالوینیسم قرار داشتند، آنها در ابتدا از اصطلاح "گناه اصلی" استفاده می کردند، هرچند به روش خاص خود. با این حال، در پایان قرن نوزدهم، آنها عملاً از استفاده از این اصطلاح به عنوان مفید برای انتقال درک خود از سقوط انسان صرف نظر کردند. این بدون شک به تردید ادونتیست ها در استفاده از این اصطلاح کمک می کند که تا کنون ادامه دارد. با این وجود، SDAها دکترینی را بیان کردند که با مدل های الهیاتی و تاریخی به عنوان دکترین گناه اولیه قابل تعریف است.