جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : اخیراً تعدادی از محققین به دنبال آشکار ساختن میزان وابستگی مفهوم دین و رشته مطالعات دینی به تمایز بین انسان و سایر حیوانات برای یکپارچگی مفهومی و انضباطی آنها بوده‌اند. این پایان نامه تلاشی است برای تعمیق این بینش با (دوباره) رجوع به یکی از شخصیت های محوری تاریخ تفکر درباره دین، G.W.F. هگل که سخنرانی‌هایش در باب فلسفه دین یکی از اولین هجوم‌ها به مطالعه آکادمیک دین است. این پروژه با استفاده از حیوان غیرانسان به عنوان یک مورد محدود، تلاش می‌کند تا مفهوم هگل از دین را برای جایی که ممکن است بتوان از نو به «دین» اندیشید، بررسی کرد. این «مکان» را می‌توان در مفهوم عادت یا Gewohnheit هگل یافت، زیرا عادت تمایز بین طبیعت و روح را برهم می‌زند و راهی را برای بازاندیشی «دین» به عنوان ریشه در حیوان یا شبه طبیعی باز می‌گذارد. فصل 1 نگرانی الکساندر کوژو را در نظر می گیرد که در ضرب المثل «پایان تاریخ»، انسان «دوباره جاندار» شود. ما استدلال می‌کنیم که (غیر) امکان چنین جان‌بخشی در مفهوم عادت یا Gewohnheit هگل نهفته است، آن «مکانیسم»، که به روح طبیعی یا احساس در «گذر» خود به روح یا به‌طور خاص‌تر، آگاهی کمک می‌کند. در فصل 2، رابطه بین طبیعت و روح را بیشتر مورد بررسی قرار می دهیم، و رابطه بین فکر و احساس را که در فلسفه دین هگل مضمون شده است بررسی می کنیم.