جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

ترجمه ماشینی : این پایان نامه بررسی فلسفه هنر فردریش نیچه است. پنج فصل آن با حوزه هایی مطابقت دارد که من دقیق ترین و جامع ترین مشارکت های فلسفی او را در این زمینه یافته ام. در هر فصل یک توضیح و نقد توسعه این مشارکت ها وجود دارد. در حالی که هدف من این نیست که نقطه به نقطه ایده های نیچه را به آن فلسفه هایی که پیش از او تثبیت شده اند تقلیل دهم، با توجه به اینکه فلسفه هنر او تا حد مهمی برانگیخته می شود، واکنشی علیه، یا افزایش آگاهانه آن. تئوری های امانوئل کانت و آرتور شوپنهاور، تحلیل و نقد پیشنهادهای فلسفی و هنری این مردان به شدت در فصول مربوطه به چشم می خورد. در دو فصل اول، من دو مشکل کلی در فلسفه هنر را که نیچه با آنها مطرح می‌کند، بررسی می‌کنم: ایده کانتی که لذتی که در قضاوت ذوقی وجود دارد، بی‌علاقه است، و نقش فرم هنری در توصیف زیبایی. اما در پرداختن به ماهیت و ارزش تک تک اشکال هنری است که نیچه متقاعدکننده ترین سهم خود را در فلسفه هنر انجام می دهد. در راستای تمرکز شخصی و نظری خود، فصل های سوم و چهارم شامل تحلیل هایی از فلسفه های موسیقی و نمایش تراژیک او است. من پروژه خود را با فاصله گرفتن از فرم های هنری فردی و نگاه به متافیزیکی که انگیزه نیچه را برای فلسفه ورزی در مورد هنر نشان می دهد، به پایان می برم. من خود را به شاخه‌ای از متاپکیزیک محدود می‌کنم - مسئله ظاهر در مقابل واقعیت - و نشان می‌دهم که پیچیدگی فلسفه هنر نیچه با توسعه درک او از ماهیت وجود ما رشد می‌کند.