جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

سرنوشت انسان پس از مرگ یکی از مهمترین مسایلی است که برای اندیشمندان و فیلسوفان مطرح می‌شود. بحث معاد و چگونگی بازگشت به سوی خدا از دیدگاه های مختلف بررسی شده و هر یک از اهل شرع، فلاسفه و عرفا نظراتی درباره آن ابراز کرده اند. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی به بررسی نظرات عرفای قرن ششم و هفتم راجع به فرجام انسان انجام دادند و دیدگاه های آنها را راجع به جهان آخرت، قیامت، معاد، بهشت و دوزخ بیان می‌کند. بررسی آرای عرفانی چون: شیخ اشراق، عزیز الدین نسفی، کاشانی، نجم الدین رازی، علاء الدوله سمنانی و مولوی نشان می‌دهد عارفان این دو قرن از راه شریعت به مسئله فرجام انسان توجه کرده‌اند و برخی از آنها مانند نسفی و سهروردی مباحث فلسفی را نیز در نظر گرفته به تبیین درجات انسان‌ها در معاد و چگونگی حشر و ثواب و عقاب آنها اشاره کرده‌اند و به طور کلی همه این عارفان به معاد جسمانی اعتقاد دارند و تنها نسفی است که معاد کاملان را روحانی دانسته است .