عزاداری محرم مراسم عاشورا حُسَی (برگرفته از حسین) English University of Pennsylvania 2003 هوسی ترینیداد: اجراهای محرم در دیاسپورای هند و کارائیب Table of contents :,Cover......Page 1,Title......Page 4,Copyright......Page 5,Contents......Page 6,List of Illustrations......Page 8,A Note on Orthography......Page 10,Introduction......Page 12,1. Orientations and Overview......Page 27,2. Muharram Rituals in Iran: Past and Present......Page 43,3. The Passage of Rites to South Asia......Page 64,4. Onward to the Caribbean......Page 108,5. Building the Tadjah, Constructing Community......Page 139,6. Conclusion: Maintenance and Transformation via Cultural Creolization......Page 206,Epilogue......Page 243,Notes......Page 258,Glossary......Page 288,Bibliography......Page 290,C......Page 308,H......Page 309,O......Page 310,W......Page 311,Z......Page 312,Acknowledgments......Page 314 text مدخل حسی در ویکی پدیای فارسی: حُسَی (انگلیسی: Hosay برگرفته از حسین) سوگواری محرم رایج در میان هندی‌های کارائیب به ویژه ترینیداد و توباگو، گویان، سورینام , جامائیکا است. در ترینیداد و توباگو، مقبره‌های چند رنگ مدل یا مقبره‌هایی به شکل مسجد معروف به تادجه برای نمایش قسمت نمادین این بزرگداشت استفاده می‌شود. با این مقبره‌ها رژه می‌روند، سپس در آخرین روز به صورت آئینی به دریا منتقل می‌شوند و در نهایت در آب دور ریخته می‌شوند. به‌طور کلی، حسی ده روز طول می‌کشد و مطابق تقویم هجری قمری و مطابق با ده روز عاشورا که توسط مسلمانان شیعه در سراسر جهان گرامی داشته می‌شود، اجرا می‌شود. چهار روز آخر بیشترین فعالیت را دارد زیرا شش روز اول برای آن‌ها روزهای روزه داری، نماز و ساختن تادجه ها است. اگرچه حسی به‌طور سنتی برای حسین گرامی داشته می‌شد، اما جشن آن در دوران اخیر همه انواع رنگ‌ها و شخصیت‌هایی از اسلام سنی و ادیان دیگر از جمله هندوها و مسیحیان را دربر گرفته‌است و این رویداد مدرن را آمیزه ای از فرهنگ‌ها و ادیان مختلف کرده‌است. در این رویداد هم مسلمانان و هم غیرمسلمانان حضور دارند و محیطی از احترام و تحمل متقابل را به تصویر می‌کشند. طرحی منحصر به فرد در مراسم حسی در سدروس، روستای ساحلی واقع در انتهای جنوب غربی ترینداد یافت می‌شود که از نظر هنر به سبک منحصر به فردی ساخته شده‌است که در هیچ جای دیگر جهان یافت نمی‌شود. در روزنامه‌های ترینیداد و همچنین گزارش‌های دولتی در قرن نوزدهم، هوسی را «کارناوال جالب» نامیده‌اند. در دهه ۱۸۸۰ مقامات استعماری بریتانیا به‌طور فزاینده ای نگران تجمعات عمومی بودند و در سال ۱۸۸۴ فرمان ممنوعیت از برگزاری مراسم عمومی هوسی را صادر کردند. هزاران کارگر که سالی را صرف ساختن تادجه خود کرده بودند، به یک هندو به نام سوخو پیوستند و از دولت درخواست کردند که طبق توافق خود با فرماندار اجازه برگزاری جشنواره را بدهد. هنگامی که همه درخواست‌ها نادیده گرفته شد، به دلیل نادیده گرفتن ممنوعیت جدید در زمان مقرر اعتراضات به خیابان‌ها کشانده شد. اولین کسی که تاجه خود را به خیابان آورد در ماه‌های گذشته این حق را کسب کرده بود، و در برخی از شهرها، حسی پیش رفت. در بندر اسپانیا (سنت جیمز) پلیس مداخله ای نکرد، اما در مون رپوس، سان فرناندو، در پنجشنبه، ۳۰ اکتبر ۱۸۸۴، به سوی جمعیت زنان، کودکان و مردان شلیک شد. پس از شلیک‌های پلیس برای متفرق کردن راهپیمایی، ۲۲ سرخپوست کشته شدند و ۱۲۰ نفر مجروح شدند. آن روز معمولاً در تاریخ ترینیداد به عنوان قتل‌عام محرم سرخپوستان و به عنوان شورش‌های حسی در سوابق بریتانیا و استعمار نامیده می‌شود. با توجه به نژادها و مذاهب مختلف مسلمان این مراسم تغییرات و حواشی زیادی داشته به طوری که این مراسم بیشتر از اینکه شبیه تعزیه و عزاداری شبیه به یک کارناوال شده است. مراسم «حسی» یک نمونه کوچک از سیاست «کشاکش فرهنگی» است. دولت ترینیداد هم سعی دارد از این مراسم برای جذب گردشگر و تبدیل آن به جشنواره ملی استفاده کند و حتی خواستار برگزاری این مراسم در سالروز استقلال این کشور بود که با مخالفت روبرو شد. /// مدخل حسی در ویکی شیعه: کارناوال حُوسَیَه، هوزیه یا حُسَی، مراسم عزاداری شیعیان ترینیداد و توباگو، هر ساله به مناسبت شهادت امام حسین(ع) برپا می‌شود. حسی (Hosay) برگرفته از نام امام حسین(ع) است و شیعیان در این مراسم، گلدسته‌ها و علامت‌هایی به شکل مسجد که از چوب ساخته شده را در شهر می‌گردانند و در پایان، آنها را در دریا رها می‌کنند. این نمادهای چوبی، تجه نامیده می‌شود. علاوه بر مسلمانان و شیعیان، پیروان دیگر ادیان هم در این مراسم شرکت می‌کنند. مراسم حسی در جزیره ترینیداد، متأثر از برخی آداب و رسوم آفریقایی است. در سال ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۷م، دولت بریتانیا گروهی ۱۳۰ هزار نفری از مردم هند را به ترینیداد و توباگو منتقل کرد که شماری از آنها مسلمان و شیعه بودند. پس از ۹ سال، سه خانواده شیعه تصمیم به برگزاری مراسم محرم و عاشورا گرفتند که این تصمیم با مخالفت دولت روبرو شد. پس از این مخالفت، ابتدا هندوها و سپس تمام ساکنین این جزیره، با شیعیان همراه شدند و مصادف با عاشورا دست به تظاهرات زدند و خواستار لغو ممنوعیت انجام مراسم شدند. دولت، تحت فشار افکار عمومی، سرانجام ممنوعیت را لغو کرد و از آن پس، هر ساله در روز عاشورا، این حرکت به عنوان سمبل وحدت ملی مردم ترینیداد و توباگو برگزار می‌شود. این مراسم هر ساله به نحو باشکوهی با عنوان کارناوال حسی برپا می‌شود. شیعیان ترینیداد و توباگو هر ساله به مناسبت شهادت امام حسین(ع) مراسم عزاداری برپا می‌کنند. این مراسم کارناوال حسی نام دارد. حسی (Hosay) برگرفته از نام امام حسین (ع) است. شیعیان در این مراسم، گلدسته‌ها و علامت‌هایی از چوب به شکل مسجد می‌سازند و آنها را در شهر می‌گردانند و در پایان مراسم آنها را در دریا رها می‌کنند. این نمادهای چوبی، تجه نامیده می‌شود که به نظر برخی محققان، از واژه تعزیه گرفته شده است. علاوه بر مسلمانان و شیعیان، پیروان دیگر ادیان هم به هوزیه احترام می‌گذارند. عزاداران در روز هفتم، پرچم‌های قرمز، سبز و سفید را در دسته‌های خیابان‌ی حمل می‌‌کنند. در روز هشتم و نهم ماه محرم، عزاداران با حمل ماکت ۳ مسجد (به نشانه ۳ خانواده شیعه)، ۲ هلال و ۲ مناره چوبی، مراسم را ادامه می‌دهند. همه مردم این جزیره در این روز، در مراسم شرکت می‌کنند. آنها از خوردن گوشت و آب خودداری می‌کنند و بیشتر، میوه، سبزی و شیر می‌خورند. همچنین در این روز، با غذایی به نام مالیده که در ظرف مخصوص مربعی شکل پخته می‌شود، از عزاداران پذیرایی می‌شود. مردم ترینیداد و توباکو عقیده دارند که خوردن این غذا سبب تندرستی و سلامت فرد تا سال آینده می‌شود. در این مراسم از ۴ طبل از جنس سفال و پوست استفاده می‌شود که هر کدام نمادی خاصی در واقعه کربلا است و با آوای خاصی به صدا درمی‌آید: طبل اول، نشانه دعوت مردم کوفه از امام حسین (ع). طبل دوم، نشانه نیرنگ و خیانت مردم کوفه به مسلم و امام حسین (ع). طبل سوم، نشانه جنگ امام حسین (ع) با لشکریان یزید. طبل چهارم، نشانه شهادت امام حسین (ع) و یارانش در کربلا. مراسم حسی در جزیره ترینیداد، تحت تأثیر بعضی از آداب و رسوم افریقایی است و این مراسم هم بر آداب و رسوم مهم محلی این جزیره تأثیر گذاشته است. عدم ارتباط این شیعیان با شیعیان نقاط دیگر دنیا و دور بودن آنان از دیگر جوامع شیعی، باعث تفاوت عقاید مذهبی آنان با دیگران شده است از جمله اینکه آنان معتقدند امام حسین و امام حسن هر دو در واقعه کربلا به شهادت رسیده‌اند. دو مرکز اصلی مراسم ماه محرم ترینیداد، شهر سن جیمز در شمال و دیگری در منطقه سدروس در جنوب غربی جزیره است. در شمال، از هر ۴ گروه برگزارکننده مراسم محرم، ۳ گروهشان خانوادگی هستند، ولی در جنوب، این ارتباط کمتر بوده و بستگی‌های اجتماعی جای آن را می‌گیرد. در سن جیمز علاوه بر ساخته و گرداندن تجه (تعزیه)، دو ماه بزرگ می‌سازند و آنها را حمل می‌کنند که نماد امام حسن و امام حسین است. حسی، مدلی از گنبد و بارگاه حسین بن علی (ع) است که به آن تجه هم می‌گویند. همراه با آن، پرچم‌هایی حمل می‌کنند و بر طبل‌هایی به نام‌های تاسا و باس می‌نوازند. سازندگان تجه از خوردن گوشت و غذای سرخ‌شده پرهیز می‌کنند و غذایی مخصوص تدارک می‌بینند. آنان موقع کار کردن در امام‌باره، کفش‌ها را درمی‌آورند. در سدروس، مراسم با روز پرچم آغاز می‌شود که همزمان با ۷ محرم است. هر گروه عزادار، چوک مخصوص خود را دارد. چوک، فضای مربع‌شکلی است که در طول دوره ۳ روزه مراسم، محل مقدسی به شمار می‌آید. این چوک در نزدیکی کارگاهی است که در آن تجه ساخته می‌شود. همچنین مهاجران هندی این سرزمین، به پیروی از مراسم آیینی محرم در هند، مراسم مختلفی از جمله روز پرچم و تجه کوچک را به جا می‌آورند. کوروم, فرانک جی. (Frank J. Korom؛ استاد دین و انسان شناسی در دانشگاه بوستون «Boston University» در شهر بوستون ایالت ماساچوست آمریکا؛ مدرس «انسان شناسی دین» و «فرهنگ های جنوب آسیا») Author Frank J. Korom Author book 1402-05-08 1402-05-08