زبان عربی دستور زبان عربی تفسیر قرآن Persian [1]. ر. ک: جمعى از علما، جامع المقدمات، محقق، جراثیمى، جلیل، ص 374 - 376، قم، مؤسسة النشر الإسلامی‏، چاپ چهارم، بی‌تا.<br />[2]. جمع مؤنث آن «أولات» است. صافی، محمود بن عبدالرحیم، الجدول فی اعراب القرآن، ج 19، ص 163، دمشق‏، بیروت، دارالرشید، مؤسسة الإیمان، چاپ چهارم، 1418ق.<br />[3]. مفرد مؤنثش «ذات» است. همان.<br />[4]. ذو به معنای صاحب است.<br />[5]. ملکى اصفهانى، محمود، قواعد النحویة، ص 27، قم، حوزه علمیه قم‏، چاپ اول، بی‌تا.<br />[6]. مدنى، علیخان بن احمد، الحدائق الندیة فی شرح الفوائد الصمدیة، محقق، مصحح، سجادى، ابو الفضل‏، ص 341 - 342، قم، ذوی القربى، چاپ اول، بی‌تا.<br />[7]. ر. ک: معرفت، محمد هادى‏، التمهید فی علوم القرآن، ج 5، ص 155 - 157، قم، ‏مرکز مدیریت حوزه علمیه قم‏، چاپ سوم. text Author question and answer portal_lib adult specialized 1395-10-13 1396-11-02