جایگاه امامت علم پیامبران علم امامان(ع) علم امامان مقامات ائمه مقام‌های پیامبران انسان کامل (کلام) امام خمینی (روح الله الموسوی الخمینی) امام خمینی مقامات انبیاء علیهم السلام Persian [1] . ثقه الاسلام کلینی، الکافی، ج1، ص 402، دار الکتب الاسلامیه، تهران<br />[2]. مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج36، ص216.<br />[3]. همان، ص281و223.<br />[4]. حضرت علی (ع) در این باره می­فرماید: «وَ لَهُمْ خَصَائِصُ حَقِّ الْوِلَایَة»؛ ویژگی­های ولایت از آن آل محمد است. نهج البلاغة، خطبه 2.<br />[5]. طباطبایى، محمد حسین، المیزان، ج1، ص275 و 276.<br />[6]. البته گفته شده است خداوند در حوزه‏اى از امور شرعى، اختیار تشریع را به پیامبر (ص) اعطا کرد و حضرت در آن حوزه اقدام به تشریع نمود به عنوان مثال رکعت سوم و چهارم در نماز ظهر و عصر از تشریعات پیامبر است که به اذن خداوند صورت گرفت. این حرف اگر درست باشد، باید گفت که چنین چیزی از اختصاصات نبى است و فقط مربوط به ایشان مى‏باشد و حتى در مورد ائمه ‏(ع) چنین مطلبى وارد نشده است.<br />[7]. در این زمینه، نک: جاثیه، 19؛ شوری، 13 و 22؛ رعد، 8؛ اسراء، 106 و همچنین: ابن عربی، محی الدین، الفتوحات (4-ج)، ج3، ص69.<br />[8]. معجزه قولى عبارت است از: کلمات و بیانات خداوند و پیامبر(ص) و ائمه(ع) ‏که حاوى معارف عمیق و حقى هستند که موجب حیرت و ابتهاج عقول عالمیان گشته‏اند. در فرق معجزه فعلى و گفتارى باید گفت که معجزه فعلى، هم محدود به زمان ومکان خاصى است و هم غالبا براى عوام است، چون آنها با محسوسات سر و کار دارند و اما معجزه قولى، اختصاص به زمان خاصى ندارد و در تمام عصرها باقى و براى خواص است.<br />[9]. از جمله معجزات پیامبر نصف کردن ماه بوده است.<br />[10]. حضرت امیر(ع) در خطبه قاصعه نهج­البلاغة، معجزه شق الشجر را توضیح مى‏دهند.<br />.[11] قصص، 76 - 81.<br />[12]. بقره، 50.<br />[13]. شمس، 11 - 15.<br />[14]. آل عمران، 49.<br />[15]. حضرت (ع) در نامه­اش به عثمان بن حنیف به این حقیقت اشاره کرده و می­فرماید: «وَ اللَّهِ مَا قَلَعْتُ بَابَ خَیْبَرَ وَ رَمَیْتُ بِهِ خَلْفَ ظَهْرِی أَرْبَعِینَ ذِرَاعاً بِقُوَّةٍ جَسَدِیَّةٍ وَ لَا حَرَکَةٍ غِذَائِیَّةٍ لَکِنِّی أُیِّدْتُ بِقُوَّةٍ مَلَکُوتِیَّةٍ وَ نَفْسٍ بِنُورِ رَبِّهَا مُضِیئَة»؛ نک: طبرى، عماد الدین، بشارة المصطفى، ص191؛ شیخ صدوق، الأمالی، مجلس77، ص513.<br />جامی در این باره می­گوید:<br />بوده از غایت فتوت خویش<br />خالی از حول خویش و قوت خویش<br />قدرت و فعل حق از او زده سر<br />کنده بی خویشتن در خیبر<br />خود چه خیبر که چنبر گردون<br />پیش آن دست و پنجه بود زبون<br />[16]. فنا بر چند گونه است: اول، فنای ظاهر که فنای افعال است؛ دوم، فنای باطن که فنای صفات است؛ سوم، فنای ذات. رجوع شود به: دانشگر، احمد، دیوان حافظ با شرح عرفانی، ص144-145؛ ابن سینا، ابوعلى حسین بن عبداللَّه، الاشارات والتنبیهات، با شرح خواجه نصیرالدین طوسى، ج‏3، مقامات العارفین، ص390؛ امام خمینی (ره)، چهل حدیث، ص382.<br />[17]. امام مجتبی(ع) فرمودند: «من عبد الله عبد الله له کل شیء»؛ هر کس بنده خدا شد خداوند همه چیز را تحت فرمان و بندگی او قرار می دهد. تفسیر منسوب به امام حسن عسکری، ج1، ص327؛ مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج68، ص184.<br />[18]. «عبدی اطعنی حتی اجعلک مثلی»؛ ملکى تبریزى، میرزا جواد آقا، أسرارالصلاة، ج1، ص4 (مقدمة). خویى، ملا مصطفى، شرح ‏دعاى ‏صباح، خوئى، ج1، ص11، مقدمه مصحح؛ این روایت اینگونه نیز نقل شده است: «یا عبدى! أحببنى أجعلک مثلى»، آملى، سید حیدر، جامع الأسرار و منبع الانوار، ص363.<br />[19].«ابن آدم أنا غنی لا أفتقر أطعنی فیما أمرتک أجعلک غنیا لا تفتقر یا ابن آدم أنا حی لا أموت أطعنی فیما أمرتک أجعلک حیا لا تموت یا ابن آدم أنا أقول للشی‏ء کن فیکون، أطعنی فیما أمرتک أجعلک تقول لشی‏ء کن فیکون»؛ مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج90، ص376؛ دیلمى‏، حسن بن ابى الحسن، إرشاد القلوب الی الصواب، ج1، ص75؛ ابن فهد حلى، جمال الدین احمد بن محمد، عدة الداعى، ص310.<br />[20]. یوسف، 22.<br />[21]. نک: حسن­زاده آملی، حسن، ممد الهمم، ص657.<br />[22]. مولوی، مثنوی، دفتر اول، ص132.<br />[23]. نک: یثربی، یحیی، فلسفه عرفان، ص181.<br />[24]. «هو الولی الحمید»؛ شوری، 29.<br />[25]. «فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَنْتَ وَلِیِّی فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَة»؛ یوسف، 101.<br />[26]. «ما عِنْدَکُمْ یَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ»؛ نحل، 96.<br />[27]. نک: حسن­زاده آملی، حسن، انسان کامل از دیدگاه نهج البلاغه، ص84- 86.<br />[28]. نک: کهف، 64- 78.<br />[29] مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج9، ص195؛ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج4، ص205؛ کاشانی، سید عباس، المخازن، ج1، ص286.<br />[30]. نهج‏البلاغة، خطبه 192.<br />[31]. مسعودی، مروج‏الذهب، ج‏2، ص414.<br />[32]. ابن حنبل، احمد، مسند أحمد، ج5، ص343؛ مدنى کبیر، سیدعلى خان، ریاض‏السالکین، ج6، ص393؛ سبزوارى، ملاهادى، شرح‏الأسماءالحسنى، ص552؛ ابن عربى‏، محى الدین، الفتوحات (14-ج)، ج13، ص137.<br />[33]. رعد، 43.<br />[34]. این حدیث را گروهى از مفسران و علماى اهل سنت به همین عبارت یا شبیه آن نقل کرده‏اند، براى توضیح بیشتر، نک: شوشترى، قاضى نورالله، احقاق الحق، ج3، ص280 و 281.<br />[35]. نک: مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج‏15، ص473؛ موسوى همدانى، سید محمد باقر، ترجمه المیزان، ج11، ص532.<br />[36]. عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (ع) قَالَ إِنَّ اسْمَ اللَّهِ الْأَعْظَمَ عَلَى ثَلَاثَةٍ وَ سَبْعِینَ حَرْفاً وَ إِنَّمَا کَانَ عِنْدَ آصَفَ مِنْهَا حَرْفٌ وَاحِدٌ فَتَکَلَّمَ بِهِ فَخُسِفَ بِالْأَرْضِ مَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ سَرِیرِ بِلْقِیسَ حَتَّى تَنَاوَلَ السَّرِیرَ بِیَدِهِ ثُمَّ عَادَتِ الْأَرْضُ کَمَا کَانَتْ أَسْرَعَ مِنْ طَرْفَةِ عَیْنٍ وَ نَحْنُ عِنْدَنَا مِنَ الِاسْمِ الْأَعْظَمِ اثْنَانِ وَ سَبْعُونَ حَرْفاً وَ حَرْفٌ وَاحِدٌ عِنْدَ اللَّهِ تَعَالَى اسْتَأْثَرَ بِهِ فِی عِلْمِ الْغَیْبِ عِنْدَه‏؛ کلینی، محمد بن یعقوب‏، الکافی، ج1، ص230.<br />[37]. کلینی، محمد بن یعقوب‏، الکافی، ج1، ص229.<br />[38]. مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج1، ص229.<br />[39] . کتاب «نگرشی عرفانی، فلسفی، و کلامی به شخصیت و قیام امام حسین(ع)» به قلم قاسم ترخان و به همت انتشارات چلچراغ منتشر شده است.<br /> text خمینی, روح الله (امام خمینی، فقیه، عارف و فیلسوف معاصر،اولین رهبر و بنیان‎گذار جمهوری اسلامی ایران), 1281ش.خمین#1368ش.تهران 1281ش.خمین#1368ش.تهران Descriptor Author question and answer adult specialized 1395-10-10 1395-12-10