مسائل کلامی علم کلام Persian پی نوشتها:,[1] به تعبير منطقى: كلامى بودن مسئله اخص از عقلى بودن آن است.,[2] بنابراين، دليل عقلى شامل هرگونه استدلال قياسى، يا استقرايى و تجربى مى‌شود.,[3] با توجه به نكته ی اوّل و دوم، روشن مى‌شود كه نسبت بين كلامى بودن مسئله و عقلى بودن آن، به معناى خاص كلمه، عموم و خصوص من وجه است.,[4] شايان ذكر است كه اين قياس غير از آن قياسى است كه مذهب شيعه با آن مخالف است و مقصود از آن قياس منطقى‌اى است كه ما را به يك نتيجه‌ى فقهى مى‌رساند، در حالى كه قياس ممنوع در مذهب شيعه، در واقع تمثيل منطقى براى اثبات يك حكم فقهى است. از اين رو، براى رفع اشتباه، قياس مورد نظر را « قياس استنباط » مى‌نامند. به عنوان مثال، مجتهد با روايتى برخورد مى‌كند كه در آن لفظى به صيغه‌ى امر - مثل صلّ - وجود دارد. او مى‌گويد: « صلّ » صيغه‌ى امر است، و صيغه ی امر ظاهر در وجوب است، پس لفظ« صلّ » دلالت بر وجوب نماز مى‌كند.,[5] مهدى هادوى تهرانى، مبانى كلامى اجتهاد، ص 24 -22., منبع برای مطالعه بيشتر: مهدى هادوى تهرانى، مبانى كلامى اجتهاد، مؤسسه فرهنگى خانه خرد، قم، چاپ اول، 1377. text Author question and answer adolescent adult general juvenile specialized 1395-08-18 1396-09-19