فلسفه اخلاق (اِتیک) کمال گرایی کمال انسان سعادت پروراندن استعدادهای ذاتی انکار ذات گرایی ادله کمال گرایی نقد کمال گرایی مخالفت با ذات گرایی انکار رابطه سعادت و کمال ناموجه بودن لذت و الم کمال گرایی عام کمال گرایی مبتنی بر ذات انسان فاعلیت اخلاقی لذت گرایی روش شهودی روش تبیین های علمی فعل فضیلت مندانه ارسطو ذات‌باوری (دیدگاه فلسفی) ملاصدرا شیرازی: صدرالمتألهین اخلاق دینی اصطلاحنامه اخلاق اسلامی رضا اکبریان محمد سعیدی مهر ملاصدرا شیرازی Persian دانشگاه شیراز پاییز / 1392 «کمال‌‌گرایی» نظریه‌ای اخلاقی است که از ظرفیت‌های در خور توجهی در تبیین خیر و سعادت آدمی‌برخوردار است. در قرائت رایج از این نظریه، تمرکز بر ذات انسان و ویژگی‌های ذاتی اوست و مدعای اصلی آن این است که انسان از طریق پرورش و شکوفاسازی استعدادهای ذاتی خود می‌تواند به کمال‌ مطلوب خویش نائل شود. طرفداران این نظریه معتقدند ذات انسان فی‌نفسه ارزشمند است و لذا پروراندن استعدادهای ذاتی به سعادت انسان می‌انجامد.,lt;br /,gt; این مقاله پس از بررسی قرائت‌های مختلف کمال‌‌گرایی و تحلیل دعاوی اصلی آن، به مروری بر مهم‌ترین ادله‌ی این نظریه می‌پردازد. در مرحله‌ی بعد، مهم‌ترین ایرادات وارد بر این نظریه، از جمله انکار ذات‌گرایی، طرح و بررسی می‌شوند. اشکال اصلی‌ای که متوجه این نظریه است ذات‌گرایی است که بسیاری از اندیشمندان با آن مخالف‌اند. این مقاله به نحو اختصار، به تحلیل مدعیات این نظریه و بررسی اشکالات مخالفان و پاسخ آن‌ها می‌پردازد. نکاتی که در پاسخ به این اشکالات مطرح می‌شود ما را به این نتیجه رهنمون می‌گردد که کمال‌گرایی به منزله‌ی دیدگاهی که به ذات انسان و کمال‌ او توجه عمیق دارد، قابلیت‌های زیادی در تبیین مسائل اخلاقی جدید دارد. text ملاحسنی , فاطمه (دانش آموخته دکتری فلسفه دانشگاه تربیت مدرس) Author سعیدى‏ مهر, محمد (دانشیار دانشگاه تربیت مدرس) Author اکبریان, رضا (استاد گروه فلسفه و حکمت و منطق دانشکده علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس تهران), -1332ش.# -1332ش.# Author فاطمه ملاحسنی، محمد سعیدی مهر، رضا اکبریان Author article Review comments portal_lib 2251-6123 http:/jrt.shirazu.ac.ir 1394-06-15 1396-05-28