مرجعیت سیاسی ائمه جایگاه امامت مناصب امام وساطت فیض مرجعیت رفتاری جعفر بن محمد، امام ششم امامت امام مهدی ( ع ) اولیاء الله عصمت ائمه اثنی عشر ( ع ) وجوب اطاعت امام مهدویت‌ مرجعیت علم امام نصب امامت Persian قم موسسه آموزشی و پژوهشی امام‌خمینی پاییز 1390 امامت به‌معنایی که شیعه بدان معتقد است، اساسی‌ترین باوری است که موجب امتیاز شیعة امامیه از دیگر فرق اسلامی شده است. امامت به‌لحاظ عقلی و نقلی محل بحث و بررسی عالمان شیعی بوده است. آنچه در این نوشتار می‌آید، رویکرد نقلی و تاریخی به اصل امامت، با استفاده از بازخوانی سخنان امام صادق(ع) است. بر اساس مهم‌ترین یافته‌های این پژوهش، تبیین‌ها و توصیف‌های موجود در دوران امام صادق(ع) جهشی چشمگیر نسبت به دوران نخستین پیدایش تشیع داشته است؛ چنان‌که موجب اعتقاد برخی به الوهیت امامان در آن دوران شده است. «امام» در منظر امام صادق(ع) کسی است که حجت خدا بر بندگان بوده، مرجعیت دینی، علمی، اخلاقی و سیاسی را بر عهده دارد و واسطة فیض میان خدا و بندگان بوده، منصوب از جانب خدا، معصوم و دارای علم خدادادی است. text فاریاب, محمدحسین (عضو هیئت علمی مؤسسۀ آموزشی و پژوهشی امام خمینی قم،عضو هیات علمی گروه شیعه شناسی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی هدی، وابسته به جامعه الزهرا (س)، قم), 1355ش. گناوه، استان بوشهر# 1355ش. گناوه، استان بوشهر# Author محمدحسین فاریاب Author article 0 kalami.nashriyat.ir 1394-06-09 1396-07-30