00000na 22 1 450321996[1]. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ‏45، ص 114 – 115، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ دوم، 1403ق.
[2]. قمی، شیخ‌ عباس، منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل‏، ج ‏2، ص 938، قم، دلیل ما، چاپ اوّل، 1379ش.
[3]. طریحی، فخرالدین بن محمد، المنتخب، ج 2، ص 435 – 436، بیروت، مؤسسة التاریخ العربی، چاپ اول، 1428ق.
[4]. متن کامل این روایت در نور العین این‌گونه است: «(قال الراوی) فامر ابن سعد ان تؤخذ النساء عن جسد الحسین بالرغم عنهن فحملوا على اقطاب الجمال غیر غطاء ولا وطاء مکشوفات الوجوه بین الاعداء وساقوهم کما تساق سبایا الروم فی شر المصائب والهموم وترکوا القتلى مطروحین بارض کربلاء فتولى دفنهم قوم من الجن فصلوا على تلک الجثث الطاهرة المرملة بالدماء ودفنوهم على ما هم علیه وارتحل العسکر الى الکوفة ومعاهم ثمانیة عشر راسا عاوبة قطعوهم وقت قطع راس الحسین وهم اخوته واولاده وبنو عمه وحملوهم على اطراف الرماح وشهروها على الاعلام وراس الحسین قد صعد لها نور من الارض الى السماء مثل العمود المستقیم بلا انحراف وکان القوم یسیرون فی الظلام على نوره وصیروه على راس عمر بن سعد الى ان دخلوا الکوفة ، قال مسلم الحصاص کنت فی ذلک الیوم دعیت لاجصص دار ابن زیاد فبینما انا اشتغل وإذا بالاصوت وقد رفعت فی جوانب الکوفة فسالت خادما عن ذلک فقال ستأتی الینا رس خارجی فقلت ما اسم صاحبها فقال لی الحسین فلما سمعت ذلک ترکتها حتى خرج ثم لبست عمامتی وثیابی بعد ان غسلت وجهى ویدی ورحلی وخرجت من القصر فوصلت الراس وایا على بکاء عظیم فرایت اهل الکوفة لا بسنن الثیاب الفاخرة وهم یرتقبون راس الحسین عند دخولها وبعد قلیل اقبلت الجمال علیها حریم الحسین والشهداء وهم بغیر وطاء ولا غطاء وزین العابدین راکب على بعیر وهو ضعیف ورایت افخادهم تشخب دما ولما راى زین العابدین اهل الکوفة مرتقبین دخولهم مع راس ابن بنت سید المرسلین بکى بکاء عظیما ثم انشد وجعل قول . یا امه الشر لا یدنو مزارکم * یا امة ما تراعی جدنا فینا غدا فان رسول الله یجمعکم * یوم القیامة عدوا ما تقولونا یا امة الشر ما هذا الترقیب فی * تلک المصائب لا تبکون داعینا تصفقون على ایدیکمو فرحا * وانتم فی فجاج الارض تسبونا الیس جدی رسول الله ویحکمو * اهدى البریة عن سبل المضلینا (قال الراوی) فصار اهل الکوفة یناولون الاطفال الذین فی المحافل الخبز فصاحت ام کلثوم یا اهل الکوفة حجر فی راس من تصدق علینا ثم اخذت ما اعطوه للاطفال ورمته علیهم»؛ أبو اسحاق اسفراینی، ابراهیم بن محمد، نور العین فی مشهد الحسین، ص 55 – 56، تونس، مکتبة المنار، بی‌تا».
[5]. «رَأَیْتُ فِی بَعْضِ الْکُتُبِ الْمُعْتَبَرَةِ رُوِیَ مُرْسَلاً»؛ بحار الأنوار، ج ‏45، ص 114.
[6]. موسوی، سید عبدالحسین شرف الدین، المجالس الفاخره فی مصائب العتره الطاهره، ص 315، قم، مؤسسة المعارف الإسلامیّة، 1421ق.
[7]. مظفر، حسن، نصره المظلوم، ص 75 و 76، کربلا، العتبة الحسینیة المقدسة(قسم الشؤون الفکریة و الثقافیة)، چاپ اول، 1432ق.
[8]. قمی، شیخ‌ عباس، منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل‏، ج ‏2، ص 938 - 939، قم، دلیل ما، چاپ اوّل، 1379ش.
[9]. طبری، أبو جعفر محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک(تاریخ طبری)، ج ‏5، ص 421، بیروت، دار التراث، چاپ دوم، 1387ق.
[10]. بحار الأنوار، ج ‏45، ص 107؛ سید بن طاوس، اللهوف فی قتلی الطفوف، ص 142، تهران، نشر جهان، چاپ اول، 1348ش.
[11]. مکارم شیرازی، ناصر، احکام عزادارى، تهیه و تنظیم: دربانى، مهدى، ‏ص 134، قم، مدرسه امام على بن ابی‌طالب(ع)، چاپ دوم‏، 1390ش.
[12]. شیخ مفید، الامالی، ص 321، قم، کنگره شیخ مفید، چاپ اول، 1413ق.
[13]. «و ثار أهل الکوفه یناولون الأطفال الذین علی المحال بعض التمر و الخبز و الجوز فصاحت بهم أم کلثوم و قالت یا أهل الکوفه ان الصدقه علینا حرام و صارت تأخذ ذلک من أیدی الأطفال و من أفواههم و ترمی به الی الأرض»؛ المنتخب، ج 2، ص 435 – 436.
[14]. «فصار اهل الکوفة یناولون الاطفال الذین فی المحافل الخبز فصاحت ام کلثوم یا اهل الکوفة حجر فی راس من تصدق علینا ثم اخذت ما اعطوه للاطفال و رمته علیهم»؛ نور العین فی مشهد الحسین، ص 56.
[15]. اللهوف على قتلى الطفوف، ص145.
[16]. مفید، محمد بن محمد، الارشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ‏2، ص 113، قم، کنگره شیخ مفید، چاپ اول، 1413ق؛ دینورى‏، ابو حنیفه احمد بن داود، الاخبار الطوال، تحقیق: عامر، عبد المنعم، ص 259، قم، منشورات الرضى، 1368ش؛ تاریخ الامم و الملوک(تاریخ طبری)، ج ‏5، ص 455.
[17]. قمی، شیخ عباس، دمع السجوم (ترجمه نفس المهموم)، مترجم: شعرانی، میرزا ابوالحسن، ص 361 – 362، قم، هجرت، چاپ اوّل‏، 1381ش. آیا حضرت زینب(س) پس از دیدن سر برادرشان، پیشانی خود را به چوبه محمل زدند؟ آیا این ماجرا می‌تواند تأییدی بر جواز قمه‌زنی باشد؟question and answerportal_libquestion and answerportal_libPersian