00000na 22 1 450289656[1]. نام محلّه‌اى در کوفه. یاقوت حموی، شهاب الدین ابو عبد الله، معجم البلدان، ج 4، ص 481، بیروت، دار صادر، چاپ دوم، 1995م.
[2]. ثقفی، ابراهیم بن محمد، الغارات‏، محقق: حسینی، سید عبدا لزهراء، ج ‏2، ص 366 – 368، قم، دار الکتاب الإسلامی‏، چاپ اول‏، 1410ق؛ ابن أبی الحدید، عبد الحمید بن هبه الله، شرح نهج البلاغة، محقق: ابراهیم، محمد ابوالفضل،‏ ج ‏4، ص 88 – 89، قم، مکتبة آیة الله المرعشی النجفی، چاپ اول، 1404ق.
[3]. بقره، 45.
[4]. مائده، 8.
[5]. الغارات، ج ‏2، ص 369 – 370.
[6]. یکى از شهرهاى شام در شمال شرقى فرات، که امروز در ترکیه واقع است و به نام اورفا شناخته می‌شود.
[7]. نصر بن مزاحم، وقعة صفین، محقق: هارون، عبد السلام محمد، ص 97، قم، مکتبة آیة الله المرعشی النجفی، چاپ دوم، 1404ق.
[8]. الغارات، ج ‏2، ص 365.
[9]. همان.
[10]. شرح نهج البلاغة، ج ‏3، ص 13.
[11]. همان، ج 4، ص 87.
[12]. طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک(تاریخ طبری)، تحقیق: ابراهیم، محمد أبو الفضل، ج ‏5، ص 369 و 381، بیروت، دار التراث، چاپ دوم، 1387ق؛ دینوری، ابو حنیفه احمد بن داود، الاخبار الطوال، ص 239، قم، منشورات الرضی، 1368ش.
[13]. الغارات، ج ‏2، ص 365.
[14]. یکى از بزرگ‌ترین نواحى فارس، که اردشیر بابکان آن‌را بنیاد نهاد، و از جمله شهرهاى آن شیراز و میمند و کازرون بود. معجم البلدان، ج 1، ص 146.
[15]. «بنى ناجیه قومى بودند که در ساحل دریا سکونت داشتند و ادّعاى نسب در قریش داشتند. مسیحى بودند و مسلمان شدند و دگربار از اسلام برگشتند. امیر مؤمنان علی(ع)، معقل بن قیس تمیمى را در پى آنان فرستاد، جنگ‌جویانشان را کشت و فرزندانشان را به اسارت گرفت. آنان را نزد على(ع) آورد. مصقلة بن هبیره آنان را به صدهزار درهم خرید و آزاد کرد و پنجاه هزار درهم‏ نزد آن‌حضرت فرستاد. امام هم نپذیرفت. او هم اموال را بیرون برد و در خانه‌اش آنها را زیر خاک کرد و به معاویه پیوست. على(ع) هم خانه او را ویران کرد، ولى آزادى آنان را تنفیذ کرد». شیخ طوسی، تهذیب الاحکام، محقق، موسوی خرسان، حسن، ج ‏10، ص 139 – 140، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.
[16]. ابن عساکر، ابو القاسم علی بن حسن، تاریخ مدینة دمشق، ج ‏58، ص 269، بیروت، دار الفکر، 1415ق.
[17]. یعقوبی، احمد بن أبی یعقوب‏، تاریخ الیعقوبی، ج ‏2، ص 201، بیروت، دار صادر، چاپ اول، بی‌تا.
[18]. تاریخ مدینة دمشق، ج 65، ص 147.
[19]. ابن اثیر شیبانی، أبو الحسن علی بن محمّد، الکامل فی التاریخ، تحقیق، شیری، علی، ج 2 ص 367، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ اول، 1408ق.
[20]. تاریخ الامم و الملوک(تاریخ طبری)، ج 5، ص 54؛ تاریخ مدینة دمشق، ج 65، ص 147.
[21]. دستبى، معرّب دشتبى، منطقه‌اى در جنوب غربى تهران امروز است. آن زمان وسیع بود و بین قزوین تا همدان را شامل می‌شد. ر. ک: معجم البلدان، ج 2، ص 454.
[22]. الغارات، ج ‏2، ص 360؛ تاریخ مدینة دمشق، ج 65، ص 147.
[23]. الکامل فی التاریخ، ج 2، ص 367.
[24]. ر. ک: الغارات، ج ‏2، ص 360 – 362؛ الکامل فی التاریخ، ج 2، ص 367؛ تاریخ مدینة دمشق، ج 65، ص 147.
[25]. ر. ک: الغارات، ج ‏2، ص 360 – 362؛ الکامل فی التاریخ، ج 2، ص 367؛ تاریخ مدینة دمشق، ج 65، ص 147؛ تاریخ الامم و الملوک(تاریخ طبری)، ج 5، ص 273.
[26]. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ‏8، ص 72، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.
[27]. سید رضی، محمد بن حسین، نهج البلاغة، محقق: صبحی صالح، نامه 70، ص 461، قم، هجرت، چاپ اول، 1414ق. چه افرادی از سپاه امام علی(ع) گریخته و به دشمن پناهنده شدند؟question and answerportal_libquestion and answerportal_libPersian