<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><root><leader xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim">00000na   22     1   450</leader><controlfield tag="001">285427</controlfield><datafield tag="300" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">1]. مائده، 67.<br />[2]. تفسير عياشي، ج1، ص331، ح152.<br />[3]. احمد حنبل، المسند، ج4، ص372، تفسير کوثر، ج4، ص215.<br />[4]. صحيح بخاري، ج4، کتاب الاحکام، باب الاستخلاف، ص164؛ شيخ صدوق، اکمال الدين، ج1، ص272.<br />[5]. صحيح مسلم، ج2، کتاب الامارة، باب مردم پيروان قريش اند، ص115.<br />[6]. ينابيع الموده، قندوزي، ج3، ص161، باب 93.<br />[7]. همان، ص99، 212، 170.<br />[8]. زيد بن علي، سيد ابوفاضل رضوي اردکاني، ص34، انتشارات جامعه مدرسين.<br />[9]. همان، ص53.<br />[10]. همان، ص521 </subfield></datafield><datafield tag="200" ind1="1" ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">یکی از قواعد شیعه این است که هر کسی از اهل بیت ادعای امامت کند و چیزهای خارق العاده‌ای که نشانگر صدق و راستی او هستند ارائه دهد امامت او ثابت مى شود، اما با آن که زید بن علی ادّعای امامت کرد شیعیان امامت او را نپذیرفتند، و در مقابل امامت را برای مهدی غایب خود که ادعای امامت نکرده و آن را اظهار ننموده چون طبق عقیدة آنها در کودکی غایب و پنهان شده است، ثابت کردند؟</subfield><subfield code="b">question and answer</subfield><subfield code="f" /></datafield><datafield tag="101" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">Persian</subfield></datafield><datafield tag="600" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a" /></datafield></root>