<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><root><leader xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim">00000na   22     1   450</leader><controlfield tag="001">285276</controlfield><datafield tag="300" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">1] . اصول كافي،‌كليني، انتشارات دارالفكر،‌ج3، كتاب الايمان و الكفر، ‌باب الريّا، ص403.<br />[2] . سورة فرقان، آية 2.<br />[3] . قرشي، سيدعلي اكبر، (قاموس قرآن)، تهران:‌ دارالكتب الاسلامية، سوم 1361،‌ج4، ص20.<br />[4] . قرشي، سيدعلي اكبر، همان، ص25.<br />[5] . سورة بقره، آية 255.<br />[6] . قرشي، سيدعلي اكبر، همان، ص26.<br />[7] . تفسير نور، محسن قرائتي، انتشارات در راه حق، ج1، ص511.<br />[8] . امام علي، غرر الحكم و مراجعه شود به آيه 84 از سورة كهف.<br />[9] . حسن‌زاده آملي، حسن، (اامامت)، ‌ابراهيم احمديان، قم: قيام 1376، ص22.<br />[10] . همان.<br />[11] . همان، ص24.<br />[12] . مطهري، مرتضي، مجموعه آثار، انتشارت صدرا، ج4، ص871.<br />[13] . همان، ص873.<br />[14] . نهج‌البلاغه، خطبه 190. </subfield></datafield><datafield tag="200" ind1="1" ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">در حدیثی، امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود: «قال الله عزوجل: انا خیر شریک[1]...» «خداوند عزوجل فرماید: من بهترین شریک هستم...» اگر چنین است، پس این اعمال که برای شادی دل امامان ـ علیه السّلام ـ است چیست؟ چه نیازی به اسباب که دل خداوند به آن‌ها خشنود شود؟ چرا خداوند دستور داده فقط امامان ـ علیه السّلام ـ را اطاعت کنیم و بس. اگر خداوند چنین دستور داد آیا بدون دستور خداوند امامان ـ علیه السّلام ـ اطاعت نداشتند؟ اگر چنین باشد، این با مقام امامان منافات دارد و سازگار نیست؟</subfield><subfield code="b">question and answer</subfield><subfield code="f" /></datafield><datafield tag="101" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">Persian</subfield></datafield><datafield tag="600" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a" /></datafield></root>