00000na 22 1 450266636[1]. شیخ الرئیس، رسالة الشفاء من خوف الموت، ص 340 - 345.
[2]. اسفار، ج 9، ص 238.
[3]. اگر ارتباط نفس با بدن قطع گردد، به گونه‌اى که دیگر بدن را تدبیر ننماید، مرگ نام دارد.
[4]. بقره، 28.
[5]. نحل، 21.
[6]. ر. ک: المیزان، ج 14، ص 286.
[7]. نحل، 32؛ انفال، 50؛ انعام، 60؛ زمر، 42.
[8]. در آیه 60 سوره انعام آمده است: «هو الذى یتوفاکم»؛ یعنى اوست که شما را تحویل می‌گیرد. لفظ «کُم» همان است که از او به «من» یا «خود» تعبیر می‌شود و همیشه ثابت است.
[9]. ر.ک: مجموعه آثار شهید مطهرى، ج 2، ص 503 - 511.
[10]. ر.ک: جوادى آملی، عبدالله، تفسیر موضوعى قرآن، ج 3، ص 388 - 397 و ج 2 ص 497 - 509.
[11]. «الذى خلق الموت و الحیوة...»؛ آن‌کس که مرگ و حیات را آفرید. ملک، 1 و 2؛ ر.ک: پیام قرآن، ج 5، ص 430 به بعد.
[12]. ر.ک: پیام قرآن، ج 5، ص 433.
[13]. ر.ک: المیزان، ج 19 ص 133 و ج 20 ص 356.
[14]. بحار الانوار، ج 6، ص 249.
[15]. «الموت مفارقة دار الفناء و ارتحال الى دار البقاء». در بیانى دیگر می‌فرماید: «خذوا من ممرکم لمقرکم»؛ دنیا جاى عبور و آخرت دار قرار است (نهج البلاغه، صبحى صالح، ص 493) و در حال احتضار شما به آن‌جا سوق داده می‌شوید: «الى ربک یومئذ المساق...»؛ قیامت، 26 – 30.
[16]. بحار الانوار، ج 6، ص 154؛ معانى الاخبار، ص 274؛ میزان الحکمه، ج 9، ص 234: «...فماالموت الا قنطرةٌ تعبربکم عن البؤس و الضرّاء الى الجنان الواسعة...».
[17]. ر.ک: بحار الانوار، ج 5، ص 139.
[18]. انعام، 2.
[19]. نکره (اجلاً) ابهام را افاده می‌کند.
[20]. «آنچه نزد خداست باقى و ثابت است»؛ نحل، 96.
[21]. «هر زمانى نوشته‌اى دارد [و براى هر کارى موعدى مقرر است] خداوند هر چه را بخواهد محو و هرچه را بخواهد اثبات می‌کند و ام الکتاب نزد اوست».
[22]. ر. ک: المیزان ج 7، ص 8 - 10.
[23]. بحار الانوار، ج 5، ص 140؛ میزان الحکمة، ج 1، ص 30.
[24]. میزان الحکمة، ج 1، ص 30.
[25]. همان، باب 1464 و باب 1467.
[26]. همان، ج 6، ص 549، باب 2932. مرگ چیست و آیا می‌توان زمان آن‌را به تأخیر انداخت؟question and answerPersian