<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><root><leader xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim">00000na   22     1   450</leader><controlfield tag="001">240437</controlfield><datafield tag="300" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">پي نوشت ها:<br />[1] . بقره/151؛ و ر.ك: بقره/239.<br />[2] . اصول كافي، ترجمه سيد جواد مصطفوي، چاپ اول، ص 19.<br />[3] . ر.ك: بني هاشمي خميني، سيد محمد حسن، توضيح المسائل مراجع، قم، دفتر انتشارات اسلامي، چاپ اوّل، 1376، ج 1، ص 13، مسأله 1 و حواشي ذيل آن.<br />[4] . تميمي، عبدالواحد بن محمد، با تحقيق مصطفي درايتي، قم، مكتب الاعلام الاسلامي، چاپ اوّل، بي‌تا، ص 50.<br />[5] . و اين مسأله از ادله ضرورت نبوت است.<br />[6] . «و ما اوتيتم من العلم الا قليلاً؛ جز اندكي از دانش، به شما داده نشده است»؛ اسراء/85.<br />[7] . روشن است كه اين سخن منافاتي با سؤال و تحقيق به قصد روشن شدن حق ندارد.<br />[8] .  حرعاملي، محمد بن حسن، وسائل الشيعه، تحقيق محمد رازي، بيروت، احياء التراث العربي، بي‌تا، ج 18، ص 27.<br />[9] . ر.ك: وسائل الشيعه، همان،ص 21 ـ 41 و نوري طبرسي، ميرزا حسين، مستدرك الوسائل، قم، مؤسسه آل البيت، چاپ اوّل، 1407، ج 17، ص 253 ـ 267.<br />[10] . مستدرك الوسائل، همان، ص 262.<br />[11] . وسائل الشيعه، همان، ص 25.<br />[12] . راغب اصفهاني، المفردات، في غريب القرآن، مصر، مطبعة الميمنية، چاپ اوّل، 1324 هـ .ق، ص 220.<br />[13] . دستغيب، سيد عبدالحسين، گناهان كبيره، تهران، حاج محمد ضرابي، چاپ نهم، 1363، ج 2، ص 315.<br />[14] . ر.ك: انعام/108.<br />[15] . محمدي ري شهري، محمد، ميزان الحكمه، قم، مكتب الاعلام الاسلامي، چاپ دوّم، 1367، ج 4، ص 360.<br />[16] . حجرات/13.<br />[17] . ر.ك: گناهان كبيره، همان، ص 315.<br />[18] . ميزان الحكمه، همان، ص 260.<br />[19] . ر.ك: وسايل الشيعه، همان، ص 452 ـ 454؛ و مستدرك الوسايل، همان، ج 18، ص 102 ـ 103.<br />[20] . ر.ك: آل عمران/33.<br />[21] . ر.ك: انعام/90؛ احزاب/21.<br />[22] . ر.ك: انعام/86.<br />[23] . جهت اطلاع ر.ك: جوادي آملي، عبدالله، تفسير موضوعي قرآن كريم، قم، مركز نشراسراء، چاپ دوّم، 1379، ج 8، ص 19 ـ 64.<br />[24] . شيخ صدوق. علل الشرايع، بي‌جا، دار الحجة للثقافة، چاپ اوّل، 1416 هـ .ق، ج 1، ص 15 ـ 16 و فيض كاشاني، محسن، نوادر الاخبار في ما يتعلق باصول الدين، تحقيق مهدي انصاري قمي، تهران، پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي، چاپ سوّم، 1375، ص 148.<br />[25] . وسائل الشيعه، همان، ص 459، حديث 2 و ر.ك: همان، حديث 1.<br />[26] . انفال/24.<br />[27] . ر.ك: موسوي خميني، سيد روح الله، تحرير الوسيله، قم، مؤسسه مطبوعات دار العلم، چاپ دوم، بي‌تا، ج 2، ص 476 ـ 477؛ و نجفي، محمد حسن، جواهر الكلام، تهران، دار الكتب الاسلاميه، چاپ دوم، 1363، ج 41، ص 432 ـ 437؛ و زين الدين، جبعي عاملي، (شهيد ثاني)، الروضة اليهية في شرح اللمعة الدمشقية، تعليق سيد محمد كلانتر، بيروت، مؤسسه الاعلمي للمطبوعات، بي‌نوبت چاپ، بي‌تا، ج 9، ص 194 ـ 195. </subfield></datafield><datafield tag="200" ind1="1" ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">طبق ظاهر آیات قصاص و لفظ قصاص، قصاص و احیانا حدود باید مطابق با جرم باشد؛ حال اگر کسی ـ نعوذ بالله ـ به رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ دشنام داد و سبّ کرد کشته می‌شود، آیا در مقابل یک جرم زبانی قتل جزای اوست؟</subfield><subfield code="b">question and answer</subfield><subfield code="b">portal_lib</subfield><subfield code="b">question and answer</subfield><subfield code="b">portal_lib</subfield><subfield code="f" /></datafield><datafield tag="101" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">Persian</subfield></datafield><datafield tag="600" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a" /></datafield></root>