<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><root><leader xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim">00000na   22     1   450</leader><controlfield tag="001">229929</controlfield><datafield tag="300" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a"> [1]. شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا(ع)، محقق، مصحح، لاجوردی، مهدی، ج 1، ص  306، تهران، نشر جهان، چاپ اول، 1378ق.
[2]. شیخ صدوق، معانی الاخبار، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، ص 124، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1403ق.
[3]. تفسیر و ترجمه «شجره= درخت » که منظور میوه آن است؛ به حسد، به نوعی تعبیری اخلاقی و عرفانی است.
[4]. عیون أخبار الرضا(ع)، ج ‏1، ص 306.
[5]. نجاشی، احمد بن علی، فهرست أسماء مصنفی الشیعة(رجال نجاشی)، ص 259، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ ششم، 1365ش.
[6]. همان، ص 138.
[7]. همان، ص 245.
[8]. ملا محسن فیض کاشانی(ره) برخی از این روایات را در تفسیر خود آورده است؛ ر ک: فیض کاشانی، ملا محسن، الاصفی فی تفسیرالقرآن، تحقیق، درایتی، محمدحسین، نعمتی‏، محمدرضا، ج 1، ص 29، قم، مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، چاپ اول، 1418ق.
[9]. برخی با استفاده از روش‌های تجربی و علوم کشاورزی؛ توانسته‌اند با پیوند زدن درختان به هم، از یک درخت؛ چندین میوه استحصال کنند.
[10]. رعد، 35: «مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتی‏ وُعِدَ الْمُتَّقُونَ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ أُکُلُها دائِمٌ وَ ظِلُّها تِلْکَ عُقْبَى الَّذینَ اتَّقَوْا وَ عُقْبَى الْکافِرینَ النَّار».
[11]. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 144، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، 1417ق.</subfield></datafield><datafield tag="200" ind1="1" ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">در روایتی از امام رضا(ع) میان روایات مختلف درباره نوع میوه ممنوعه‌ بهشتی حضرت آدم و حوا جمع شده است، آیا این روایت قابل پذیرش است؟ </subfield><subfield code="b">question and answer</subfield><subfield code="f" /></datafield><datafield tag="101" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">Persian</subfield></datafield><datafield tag="600" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a" /></datafield></root>