00000na 22 1 450227103 [1]. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏2، ص 326، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، 1417ق.
[2]. ر.ک: فاضل مقداد، إرشاد الطالبین إلى نهج المسترشدین‏، محقق، رجائى‏، سید مهدى، ص 211، قم، کتابخانه آیت الله مرعشى(ره)‏، 1405ق؛ سبحانى، جعفر، الالهیات على هدى الکتاب و السنة و العقل، ج ‏1، ص 191، قم، المرکز العالمی للدراسات الإسلامیة، چاپ سوم، 1412ق.
[3]. محمدی، علی، شرح کشف المراد، ص 135 – 136، قم، دار الفکر، چاپ چهارم، 1378ش.
[4]. سبحانی، جعفر، الأضواء على عقائد الشیعة الإمامیة، ص 381، قم، مؤسسه امام صادق(ع)‏؛ حوالی، سفر بن عبد الرحمن، منهج الأشاعرة فی العقیدة، ص 81، الجامعة الإسلامیة بالمدینة المنورة، 1404ق.
[5]. شرح کشف المراد، ص 136.
[6]. همان؛ سبحانی، جعفر، محاضرات فی الإلهیات، تلخیص، ربانی گلپایگانی، علی، ص 122، قم، مؤسسه امام صادق(ع)، چاپ یازدهم، 1428ق؛‏ حمود، محمد جمیل‏، الفوائد البهیة فی شرح عقائد الإمامیة، ج ‏1، ص 226، بیروت، مؤسسة الأعلمی‏، چاپ دوم، 1421ق.
[7]. شرح کشف المراد، ص 136؛ علامه حلی، کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد، با تصحیح، مقدمه، تحقیق و تعلیقات: حسن زاده آملی، حسن، ‏ص 289 – 290، قم، مؤسسه نشر اسلامی، چاپ چهارم، 1413ق.
[8]. کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد، ص 289 – 290.
[9]. نساء، 164؛ شرح کشف المراد، ص 137.
[10]. فاضل مقداد، الاعتماد فی شرح واجب الاعتقاد، به تحقیق بصرى‏، ضیاء الدین، ص 67 – 68، مجمع البحوث الإسلامیة، چاپ اول، 1412ق.
[11]. سبحانی، جعفر، بحوث فی الملل و النحل‏، ج ‏3، ص 515، قم، مؤسسة نشر إسلامی، مؤسسة امام صادق(ع).
[12]. المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏2، ص 326.
[13]. شرح کشف المراد، ص 137.
[14]. بحوث فی الملل و النحل، ج ‏3، ص 515.
[15]. المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏2، ص 326 – 327.
[16]. چه عبارت باشد از علم تفصیلى به ذات، و علم اجمالى به غیر، و چه عبارت باشد از علم تفصیلى به ذات و به غیر، در مقام ذات و چه عبارت باشد از علم تفصیلى قبل از ایجاد و بعد از ذات، و یا عبارت باشد از علم تفصیلى بعد از ایجاد و ذات هر دو، به هر معنا که باشد.
[17]. المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏2، ص 327.
[18]. شرح کشف المراد، ص 137؛ مظفر، محمد حسین‏، دلائل الصدق‏، ج ‏2، ص 241، قم، مؤسسة آل البیت(ع)، چاپ اول، 1422ق؛ ‏پژوهشکده تحقیقات اسلامی، فرهنگ شیعه، ص 81، قم، زمزم هدایتچاپ دوم، 1386ش.
[19]. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ‏1، ص 107، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.
[20]. شیخ صدوق، التوحید، محقق، مصحح، حسینی، هاشم‏، ص 224، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1398ق.
[21]. سبحانی، جعفر، منشور عقاید شیعه، ص 64، قم، مؤسسه امام صادق(ع).
[22]. مکدرموت‏، مارتین، اندیشه‏هاى کلامى شیخ مفید، ترجمه آرام، احمد، ص 122، انتشارات دانشگاه تهران‏، 1372ش.
[23]. «و أقول إن القرآن کلام الله و وحیه و إنه محدث کما وصفه الله تعالى و امنع من إطلاق القول علیه بأنه مخلوق و بهذا جاءت الآثار عن الصادقین ع و علیه کافة الإمامیة إلا من شذ منهم و هو قول جمهور البغدادیین من المعتزلة و کثیر من المرجئة و الزیدیة و أصحاب الحدیث»؛ شیخ مفید، أوائل المقالات‏، ص 53، قم، کنگره شیخ مفید، چاپ اول، 1413ق.
[24]. انبیاء، 2: «هیچ پند تازه‌اى از پروردگارشان نیامد، مگر این‌که بازی‌کنان آن‌را شنیدند».
[25]. شعراء، 5: «و هیچ تذکّر جدیدى از سوى [خداى‏] رحمان برایشان نیامد جز این‌که همواره از آن روى برمی‌تافتند».
[26]. بقره، 164؛ آل عمران، 190 و 191.
[27]. توبه 36؛ یونس، 3؛ هود، 7.
[28]. عسکرى‏، سید مرتضى، نقش ائمه در احیاى دین، ج ‏2، ص 423، تهران، مرکز فرهنگى انتشارات منیر، چاپ اول، 1382ش؛ ر.ک: راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن‏، ص 297، بیروت، دارالقلم‏، چاپ اول.
[29]. جوهری، اسماعیل بن حماد، الصحاح (تاج اللغة و صحاح العربیة)، محقق، مصحح، عطار، احمد عبد الغفور، ج ‏4، ص 1471، بیروت، دار العلم للملایین، چاپ اول، 1410ق.
[30]. عنکبوت، 17.
[31]. سوره ص، 7. آیا کلام خدا حادث است یا قدیم؟ و مقصود از این‌که نمی‌توان به کلام خدا، مخلوق گفت، چیست؟ question and answergateway for meaningsquestion and answergateway for meaningsPersian