<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><root><leader xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim">00000na   22     1   450</leader><controlfield tag="001">226584</controlfield><datafield tag="300" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">. آل عمران، 26- 27.<br />[2]. طباطبائی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏18، ص 376، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، 1417ق.<br />[3]. بقره، 233.<br />[4]. المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏3، ص 12.<br />[5]. مؤمنون، 72.<br />[6]. هود، 88. «یا قَوْمِ اَ رَاَیْتُمْ اِنْ کُنْتُ عَلى‏ بَیِّنَهٍ مِنْ رَبِّی، وَ رَزَقَنِی مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً».<br />[7]. اعراف، 28. «بگو خداى تعالى به عمل زشت امر نمی‌کند. آیا علیه خدا سخنانى می‌گویید که دلیل علمى بر آن ندارید».<br />[8]. کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، محقق، مصحح، غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج ‏5، ص 80، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ چهارم، 1407ق.<br />[9]. اسراء، 82. «ما آنچه از قرآن را که نازل می‌کنیم شفا و رحمت براى مؤمنان است، و زیان‌کاران را به جز زیانکارى نیفزاید».<br />[10]. حجر، 21. «هیچ چیز نیست مگر آن‌که خزینه‏‌هایش نزد ما است، و ما آن‌را نازل نمی‌کنیم مگر به اندازه معلوم».<br />[11]. قصص، 60.<br />[12]. نساء، 79. «آنچه شر به تو می‌رسد از ناحیه خود تو است».<br />[13]. هود، 6.<br />[14]. ذاریات، 23.<br />[15]. فرقان، 2.<br />[16]. همان، 58.<br />[17]. اسراء، 23. «خدا به حسب تشریع چنین قضا رانده که جز او را نپرستید».<br />[18]. انعام، 140.<br />[19]. نحل، 71.<br />[20]. ر. ک: المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏3، ص 137- 141؛ المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه، موسوی همدانی، سید محمد باقر، ج ‏3، ص 214- 221، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، 1374ش.<br />[21]. آل عمران، 169.<br />[22]. بانوی اصفهانی، سیده نصرت امین، مخزن العرفان در تفسیر قرآن، ج ‏3، ص 83- 84، تهران، نهضت زنان مسلمان، 1361ش.<br />[23]. «آنها به بهشت در آیند و بی‌حساب روزى داده شوند».<br />.[24] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، مقدمه، بلاغی‏، محمد جواد، ج ‏2، ص 72، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، 1372ش.<br />[25]. المیزان فی تفسیر القرآن، ج ‏3، ص 141.<br />[26]. مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ‏2، ص 728.<br />.[27] همان.<br />[28]. فخرالدین رازی، ابوعبدالله محمد بن عمر، مفاتیح الغیب، ج ‏8، ص 191، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ سوم، 1420ق </subfield></datafield><datafield tag="200" ind1="1" ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">رزق و روزی چیست و چرا - بر اساس آیاتی از قرآن - خداوند تنها به برخی انسان‌‌ها بدون حساب و کتاب روزی داده و دیگران از این نعمت محروم‌اند؟!</subfield><subfield code="b">question and answer</subfield><subfield code="f" /></datafield><datafield tag="101" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a">Persian</subfield></datafield><datafield tag="600" ind1=" " ind2=" " xmlns="http://www.loc.gov/MARC21/slim"><subfield code="a" /></datafield></root>