00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000Per00آیا بین حالتی که حضرت علی(ع) انگشترش را به سائل داد با حالتی که تیر را از پایش در آوردند و آن‌حضرت متوجه نشد، تناقضی وجود ندارد؟[1] مطهری، مرتضی، امامت و رهبری، ص 180 و 181.(با کمی تصرف) [2] بحار الانوار، ج 88، ص 93. [3] منتهى الآمال، ج 2، ص 10. [4] همان. [5] مثل جریان حضرت یعقوب (ع) و حضرت یوسف (ع)؛ حضرت یوسف به جفاى برادران در چاه کنعان افتاد، اما یعقوب پیامبر متوجه این حادثه نشد.بعد از گذشت سالهاى متمادى، یوسف، عزیز مصر شد.برادران نزد او رفتند و از مصر، پیراهنش را براى پدر به ارمغان بردند.قرآن مى‏گوید: «و لما فصلت العیر قال أبوهم إنى لأجد ریح یوسف» یوسف، 94؛ هنگامى‏که کاروان فرزندان یعقوب از مصر حرکت کرد، یعقوب که در کنعان بود، گفت: من بوى یوسف را استشمام مى‏کنم. سعدى، شاعر نامدار، این دو حادثه را با هم مقایسه مى‏کند و مى‏پرسد: یعقوب پیامبر، چطور متوجه نشد که حضرت یوسف در چاه کنعان افتاد، ولى بوى پیراهنش را از مصر استشمام کرد؟ یکی پرسید از آن گمگشته فرزند که ای روشن روان پیر خردمند! ز مصرش بوی پیراهن شنیدی و لیکن در چاه کنعانش ندیدی بگفتا حال ما برق جهان است گهی پیدا و دیگر گه نهان است گهى بر طارم اعلى نشینیم‏ گهى هم پشت پاى خود نبینیم. "کلیات سعدى، ص53" . [6] http://www.imamalinet.net/per/ertebat/er4/ertebat1.htm [7] حکیم الهی قمشه ای اصفهانی، محمد رضا، حاشیه اسفار، ج 1، ص 13 تا 16، با تلخیص. [8] شطح، در لغت به معناى سرریز دیگ«مقدارى از محتواى آن که هنگام جوشیدن از لبه آن مى‏ریزد» و کلمه‏اى که با آن بزغاله یک ساله را مى‏رانند و دور مى‏کنند و همچنین به معناى خارج شدن از احکام جارى و مقرر است(فرهنگ فارسى معین و لغت‏نامه دهخدا). در اصطلاح عرفان و تصوّف، کلمات و سخنانى که ظاهرى کفرآمیز و خلاف مبانى شرع دارند و بر زبان بعضى از اهل عرفان در حال وَجد و ذوق و مستى و غلبه حال و بى‏خودى جارى مى‏گردد، شطحیات خوانده مى‏شود. آنها هنگام گفتن این سخنان به کلى از خود و احوال خود غافل و به طور کامل در ذات خداوند محو و فانى‏اند. این نوع کلمات ظاهرى ناپسند و کفرآلود دارند - به طورى که انسان‏هاى معتقد و بندگان خاکسار هنگام توجه و هوشیارى از تصور آنها نیز دورى مى‏جویند - ولى در عین حال توجیهات و تأویلات قابل قبولى براى آنها بیان کرده‏اند. [9] ترجمه رساله الولایة، گفتار آیت الله جوادی. [10] مائده، 55. [11] مطهری، مرتضی، امامت و رهبری، ص 181. [12] استاد آیت الله حسن زاده آملی درکتاب نهج الولایة، ص 167 چنین می گویند: «نفس رحمانی را حقیقت محمدی نیز می گویند. زیرا که اعدل امزجه که نفس مکتفیه است به حسب صعود و ارتقای درجات و اعتلای مقامات، عدیل صادر اول می گردد و هرچند از حیث بدأ تکون و حدوث همچون دیگر نفوس عنصر به جسمانی است. بلکه فراتر از عدیل مذکور، اتحاد وجودی با وجود منبسط می یابد و در این مقام، جمیع کلمات وجودیه، شئون حقیقت او می گردند.» آیه ولایت نماز امام علی ( ع ) ب. امام اول(حضرت امام علی ع) انفاق امام علی(ع) آیه زکات در حال رکوع شبهات آیه ولایت ام‍ام‌ اول‌ (امام علی), امیر المومنین ع‍ل‍ی‌ب‍ن‌ اب‍ی‌طال‍ب‌(ع‌) , ۲۳ ق‍ب‍ل‌ از ه‍ج‍رت‌ # # ۴۰ق‌./661م. ۲۳ ق‍ب‍ل‌ از ه‍ج‍رت‌ # # ۴۰ق‌./661م. Descriptor question and answer local portal_lib local adolescent adult general juvenile specialized