جستجوي پيشرفته | کتابخانه مجازی الفبا

سلسله کتابهای ((در مکتب اهل بیت علیهم السلام)) می کوشد که موضوعات و اندیشه های مهم اسلامی را مطرح نماید تا در شفاف سازی اندیشه های بنیادین و روشنگر اسلامی - که بر پایه ی قرآن کریم و سنت شریف نبوی(ص) استوار می باشد - سهیم باشد.

امامت‌‌پژوهى، به قلم جمعى از نويسندگان، زير نظر دكتر محمود يزدى مطلق (فاضل) نگارش يافته كه عبارتند از: آقايان عبدالكريم رضايى، اسحاق عارفى، مير حسین ضيائى، محمد قربان‌نيا، على قربانى فشكچه. مسأله امامت، يكى از مهمترين مباحث كلامى است كه متكلمان برجسته شيعه، ضمن تحليل مسائل مربوط به آن، رساله‌هاى بسيارى در اين باره نگاشته‌اند؛ از جمله مى‌توان به رساله عصمت از سيد‌ ‎مرتضى، فرق بين نبى و امام از شيخ مفيد، الامامة و التبصرة من الحيرة از شيخ صدوق، رسالة الامامة از خواجه نصير طوسى و... اشاره كرد كه همه اين‌ها نشانگر بالندگى انديشه شيعى و اهميت مسأله امامت است. كتاب حاضر، پژوهشى است جمعى، با نگاهى كارشناسه‌گانه به مسائل مختلف مربوط به امامت از نگاه دانشمندان مسلمان، به ويژه شيعه و مقايسه آن با ديدگاه‌هاى دو فرقه بزرگ كلامى؛ يعنى اشاعره و معتزله، كه توسط گروه پژوهشى فلسفه و كلام اسلامى دانشگاه علوم اسلامى رضوى مشهد سامان يافته است. در اين اثر بر روى آورد تفسيرى و روايى تأكيد شده و روى آورد كلامى متكلمان اماميه، معتزله و اشاعره به روش مطالعه تطبيقى، مورد تأمل قرار گرفت و گزارش و نقد ماجراى مواجهه امت با مسأله امامت و خلافت پس از پيامبر گرامى اسلام، موضوعى است كه با روى آورد تاريخى به آن پرداخته شده است. مى‌توان مجموعه حاضر را داراى يك درآمد و سه بخش عمده دانست. قبل از شروع بخش‌هاى اصلى كتاب درآمدى روش شناختى بر امامت پژوهى قرار دارد كه طى آن گزارشى اجمالى از پيشينه امامت پژوهى، نزد شيعه ارائه و به روى آوردهاى متنوع فقهى، تحليلى كلامى، عرفانى، تفسيرى روايى، تاريخى و ميان رشته‌اى در اين زمينه اشاره مى‌گردد. بخش نخست، با روى آورد تحليلى - كلامى، پنج مقاله «چيستى و حقيقت امامت»، «منزلت امامت نزد متكلمان اماميه، معتزله و اشاعره»، «جايگاه معرفتى امامت در انديشه دينى»، «اثبات ضرورت امامت» و «اوصاف و ويژگى‌هاى شخصيتى امام» آمده است و در بخش دوم، با روى آورد درون دينى تفسيرى - روايى، دو مقاله «ولايت در آينه وحى» و «امامت خاصه در قرآن» طرح شده است و در بخش سوم، به تحليل مسأله امامت در دوران خليفه اول، دوم، سوم و دوران زمامدارى امام على(ع) پرداخته شده است.