
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>با توجّه به این که مردگان قدرت بر شنوایی ندارند! صحّت جواز توسّل در اسلام، چگونه قابل توجیه است؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>توسل</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>توسل به انبیاء</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>توسل به اهل بیت(ع)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آیه 22 فاطر</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>تفسیر قرآن</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]. فاطر، 22: &#171;وَ ما یَسْتَوِی الْأَحْیاءُ وَ لاَ الْأَمْواتُ إِنَّ اللَّهَ یُسْمِعُ مَنْ یَشاءُ وَ ما أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِی الْقُبُور&#187;.&lt;br /&gt;[2]. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج 18، ص 233 و 234، دار الکتب الاسلامیة، تهران، چاپ اول، 1374 ش.&lt;br /&gt;[3]. آل عمران، 169: &#171;اَحیاءٌ عِندَ رَبّهِم یُرزَقُونَ&#187;.&lt;br /&gt;[4]. طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 347، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ پنجم، 1417 ق.&lt;br /&gt;6. کلینی، محمد، الکافی، ج 1، ص 219 و 220، دار الکتب الاسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1407 ق؛ صفّار، محمد، بصائر الدرجات فی فضائل آل محمد (ص)، ج 1، ص 427 - 430، مکتبة آیة الله المرعشی النجفی، قم، چاپ دوم، 1404 ق.&lt;br /&gt;[6]. بحرانی، سید هاشم، مدینة معاجز الائمّة الاثنی عشر، ج 2، ص 221، مؤسسة المعارف الاسلامیه، قم، چاپ اول، 1413 ق؛ ابن شاذان قمی، &lt;br /&gt;ابوالفضل، الفضائل، ص 99، رضی، قم، چاپ دوم، 1363 ش؛ نوری، حسین، مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، ج 10، ص 345، مؤسسة آل البیت علیهم السلام، قم، چاپ اول، 1408 ق.&lt;br /&gt;[7]. تفسیر نمونه ج 18، ص 234.&lt;br /&gt;[8]. همان.&lt;br /&gt;[9]. نهج البلاغه، پدیدآورنده: سید رضی، مصحح: عطاردی، عزیزالله،  ص 429 و 430، بنیاد نهج البلاغه، چاپ اول، بی جا، 1372ش. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>portal_lib</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
