آیا مفهوم رعب در سورۀ انفال آیۀ 12، و در سورۀ احزاب آیۀ 26، با هم هماهنگی دارند و این دو با هم سازگارند؟ و چرا در سورۀ آل عمران آیۀ 151 به صیغۀ جمع فرمود؟ آیا به دلیل تفاوت «سألقی» و «سنلقی» و هماهنگی با «قذف» می باشد؟ ارعاب رعب آیه 26 احزاب تفسیر آیه 26 احزاب آیه 012 انفال تفسیر قرآن Persian [1]. «و (به یاد آر) موقعى را که پروردگارت به فرشتگان وحى کرد: «من با شما هستم کسانى را که ایمان آورده‏اند، ثابت قدم دارید! بزودى در دلهاى کافران ترس و وحشت مى‏افکنم ضربه‏ها را بر بالاتر از گردن (بر سرهاى دشمنان) فرود آرید! و همه انگشتانشان را قطع کنید»!، انفال، 12. <br />[2]. ثقفى تهرانى، محمد، تفسیر روان جاوید، ج 2، ص 516، انتشارات برهان، تهران، چاپ سوم، 1398 ق.<br />[3]. «و خداوند گروهى از اهل کتاب [یهود] را که از آنان [مشرکان عرب‏] حمایت کردند از قلعه‏هاى محکمشان پایین کشید و در دلهایشان رعب افکند (و کارشان به جایى رسید که) گروهى را به قتل مى‏رساندید و گروهى را اسیر مى‏کردید»!، احزاب، 26.<br />[4]. طبرسى، فضل بن حسن، تفسیر جوامع الجامع، ج 3، ص 311 و310، انتشارات دانشگاه تهران و مدیریت حوزه علمیه قم، تهران، چاپ اول، 1377 ش؛ مکارم، شیرازى ناصر، تفسیر نمونه، ج 17، ص 269، دار الکتب الإسلامیة، تهران، 1374 ش.<br />[5]. «بزودى در دلهاى کافران، بخاطر این که بدون دلیل، چیزهایى را براى خدا همتا قرار دادند، رعب و ترس مى‏افکنیم و جایگاه آنها، آتش است و چه بد جایگاهى است جایگاه ستمکاران»!، آل عمران، 151.<br />[6]. حسینى، شاه عبدالعظیمى، حسین بن احمد، تفسیر اثنا عشرى، ج 2، ص 273، انتشارات میقات، تهران، چاپ اول، 1363 ش.<br />[7]. حقى بروسوى، اسماعیل، تفسیر روح البیان، ج 2، ص 109، دارالفکر، بیروت؛ طباطبایى، سید محمد حسین، المیزان فى تفسیر القرآن، ج 4، ص 43، دفتر انتشارات اسلامى، قم، چاپ پنجم، 1417 ق.؛ حائرى تهرانى، میر سید على، مقتنیات الدرر و ملتقطات الثمر، ج 2، ص 285، دار الکتب الاسلامیه، تهران، 1377 ش.<br />[8]. مصطفوى، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج 4، ص 157، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، تهران، 1360 ش؛ طریحى، فخر الدین، مجمع البحرین، ج 2، ص 71، کتابفروشى مرتضوى، تهران، 1375 ش.<br />[9]. راغب اصفهانى، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق، داودی، صفوان عدنان، ص 745، دارالعلم الدار الشامیة، دمشق، بیروت، چاپ اول، 1412 ق.<br />[10]. مهیار، رضا، فرهنگ ابجدى عربى- فارسى، ص 63؛ التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج 9، ص 217.<br />[11]. طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، ج 2، ص 858، انتشارات ناصر خسرو، تهران، 1372 ش؛ تفسیر روح البیان، ج 2، ص 108. <br />[12]. المیزان، ج ‏16، ص 291.<br />[13]. مجمع البیان، ج 2، ص 858 ؛ تفسیر روح البیان، ج 2، ص 108.<br />[14]. نجفى خمینى، محمد جواد، تفسیر آسان، ج 3، ص 33، انتشارات اسلامیه، تهران، چاپ اول، 1398 ق.<br />[15]. مصطفوى، حسن، تفسیر روشن، ج 9، ص 295، مرکز نشر کتاب، تهران، چاپ اول، 1380 ش.<br />[16]. قذف.<br />[17]. سألقی.<br />[18]. سنلقی.<br />[19] «در علم معانی که یکی از اقسام و مصادیق علم بیان به طور مطلق است و در چگونگی بلاغت در کلام سخن می گوید، ذکر شده است که بلاغت مطابقت کلام با مقتضای حال است. و می گوید مقتضای حال بر اساس مقتضای ظاهر جاری می شود، ولی گاهی گوینده نکته هایی را در نظر می گیرد و از مقتضای ظاهر به خلاف مقتضای ظاهر عدول می کند که این عدول نیز مقتضای حال است و یکی از این موارد، التفات است و آن این که گوینده برای مقتضیات و مناسبت هایی از تکلّم یا خطاب یا غیبت به یکی دیگر از آنها است منتقل می شود تا هنرنمایی در گفتار شود و شنونده از یکنواختی سخن خسته نشود». جمعی از اساتید حوزه، جواهر البلاغه، ص 192، انتشارات مرکز مدیریت حوزۀ علمیۀ قم، چاپ پنجم، 1386 ش.<br />[20]. صافى، محمود بن عبد الرحیم، الجدول فى اعراب القرآن، ج 4، ص 334، دار الرشید مؤسسة الإیمان، بیروت، چاپ چهارم،1418 ق.؛ درویش، محیى الدین، اعراب القرآن و بیانه، ج 2، ص 71، دارالارشاد، سوریه، چاپ چهارم، 1415 ق. text question and answer portal_lib