
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>با توجه به آيه &quot;نفخت فيه من روحي&quot; آيا مي‏توان گفت: روح ما قسمتي از روح خداست؟ در آن صورت بدي‏ها و نواقص ما به روح ما مربوط است يا به خدا باز مي‏گردد؟ </dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>روح</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حقیقت روح</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>روح خدا</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>روح انسان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>نفخت فیه من روحی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>آیه 22 مجادله</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>علم نفس</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>حقیقت روح(قسیم سر و قلب و نفس)</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>پي نوشت ها:&lt;br /&gt;1) ابن منظور، لسان العرب، بيروت؛ انتشارات دارالمعارف، ج 3، ص 1768.&lt;br /&gt;2) سوره‌ي مجادله، 22.&lt;br /&gt;3) سوره‌ي مريم، 17.&lt;br /&gt;4) سوره‌ي شعراء، 193.&lt;br /&gt;5) سوره‌ي شوري، 52.&lt;br /&gt;6) سوره‌ي سجده، 9.&lt;br /&gt;7) سوره‌ي اسراء، 85.&lt;br /&gt;8) سوره‌ي حجر، 29، ص72.&lt;br /&gt;9) سورهاي انبياء، 91. سجده، 9، تحريم، 12.&lt;br /&gt;10) سوره‌ي انبياء، 91.&lt;br /&gt;11) سوره‌ي سجده، 9.&lt;br /&gt;12) آيت‌اللَّه مكارم شيرازي و همكاران، قم، انتشارات دارالكتب اسلاميه، ج 11، ص 78.&lt;br /&gt;13) مصباح، محمد تقي، معارف قرآن، قم: انتشارات مؤسسه آموزش و پژوهش امام خميني (ره)، چاپ اول، سال 1376، ص 356.&lt;br /&gt;14) رجوع كنيد به آيت‌اللَّه مكارم شيرازي و همكاران، پيام قرآن، (قم: انتشارات مطبوعات هدف قم، چاپ اول، سال 1369) ج 5، ص 287. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
