
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>آیا شیطان نسبت به امام علی (ع) علاقه و دوستی می ورزد؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>حب علی علیه السلام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>علاقه شیطان به حضرت علی (ع)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ب. امام اول(حضرت امام علی ع)</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1] . مانند این حدیث: امام على (ع) می فرماید که من نزد کعبه نشسته بودم، ناگاه دیدم پیرى کمر خمیده که از سالخوردگى ابروانش روى چشمانش افتاده و عصائى بر دست و کلاه سرخى بر سر و روپوش موئین بر تن دارد آمد و نزدیک پیامبر (ص) رفت که پشت به خانه کعبه داشت و گفت: یا رسول اللَّه! براى من آمرزش بخواه، پیامبر (ص) فرمود: پیرمرد، تلاشت سودى ندارد و آن حضرت دانست که او گمراه است و چون آن پیر پشت کرد و رفت، پیامبر به من فرمود: اى ابا الحسن! او را می شناسى؟ گفتم نه، فرمود: این لعین ابلیس است. على (ع) می فرماید: به دنبالش دویدم تا به او رسیدم و به خاکش افکندم و بر سینه‏اش نشستم و دست به نایش فشردم تا او را خفه کنم، گفت: اى ابا الحسن! مکن که من تا روز وقت معلوم مهلت دارم، به خدا اى على! من به حقیقت تو را دوست دارم. (شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا (ع)، ج 2، ص 72، نشر جهان، تهران، چاپ اول، 1378ق؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج 27، ص 148 و 149 و ج 60، ص 244 و 245، مؤسسة الوفاء، بیروت، 1404ق).&lt;br /&gt;[2] . مازندرانی، ابن شهرآشوب، المناقب، ج 2، ص 251 و 252، مؤسسه انتشارات علامه، قم، 1379 ق.&lt;br /&gt;[3] . ر.ک: سوره های بقره، 34 – 36؛ اعراف، 11 – 16؛ کهف، 50؛ اسراء، 62 – 65؛ حجر، 30 – 43.&lt;br /&gt;[4] . شیخ صدوق، الأمالی، ص 625-624، اسلامیه، تهران، 1362 ش. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                
                        <dc:creator>ام‍ام‌ اول‌ (امام علی), امیر المومنین ع‍ل‍ی‌ب‍ن‌ اب‍ی‌طال‍ب‌(ع‌) , ۲۳ ق‍ب‍ل‌ از ه‍ج‍رت‌ # # ۴۰ق‌./661م.</dc:creator>
                    

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   
                        <dc:type>portal_lib</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
